Villa Nanami

De jury

2012-02-01T22:47:00.001+01:00

31 januari was het zo ver. Al mijn schoolwerk moest binnen zijn. En ik had alles af, behalve mijn ticket. Maar dat is uiteindelijk nog in orde gekomen. De sfeer zat er wel in toen we alles moesten ophangen. Iedereen was blij dat het werk achter de rug was. Zo een zucht van verlichting. Ik deelde witte chocotofs uit en deed het nog wat leuker zijn. Het enige dat nog te doen was, was de jury van vandaag. Ik kreeg meteen te horen dat ik als eerste aan de beurt was. 9 uur 's morgens zou ik ervan af zijn.

Daar stond ik dus deze morgen. Als eerste met 4 mannen als jury. De jury waren dus, mijn twee leraren. De leraar van waarnemingstekenen en nog een externe jury. Normaal ging dit een PHL leerkracht zijn. En daar was ik echt niet blij mee, die ironie die ervan afdruipte. Naar de andere kant van Vlaanderen en ze laten me nog niet met rust. Maar deze morgen was hij er niet, hij had buikgriep en die mededeling werd gevolgd door mijn "dat vind ik niet erg". In de plaats was er iemand anders die ik totaal niet kende. Een oudere vriendelijke man. Die ook wel wist waar hij het over had. De jury was losjes. Gewoon tekenaars onder elkaar. Ik vertelde over mijn levenslijn, en ze waren echt geintresseerd. Vanwaar die lege lijn? Ahja een jaar in Thailand. Dan was er Kiekeboe. Dan mijn pretpark, een circussfeertje. Ook mijn welkomsposter, het alfabet en het storyboard werd besproken. Het was een goede jury. Dingen waarvan ik wist dat ze niet goed waren had ik al opvoorhand gezegd. Zoals bijvoorbeeld de kleuren die wat verkeerd zaten op mijn pretparkprints. Dan was er nog even een gesprek over lijndifferentatie en dat ik er in de toekomst wel op mocht letten, zo zat er nog een levendigheid in mijn schetsen maar niet meer in mijn resultaat. Het is een commentaar die ik inderdaad al vaker heb gehoord. zeker een werkpunt voor het tweede semester. En dan was er nog de opmerking dat ik wel een kinderlijke stijl had. Wat niet slecht was gewoon een opmerking. Wat er nog gezegd werd was dat mijn typografie inderdaad wat minder was, maar dat had ik zelf ook al gezegd. Och, al bij al is het goed geweest. Ik had mijn persoonlijk schetsboek mee, ook dat werd even ter hand genomen. Wat ik wel leuk vond. Ik vroeg op het einde als ik het terug mee kon nemen, en toen was meteen mijn leraar waarnemingstekenen die het boekje vastnam om er snel door te bladeren. Oh, wacht even!! Hij was er nieuwsgierig naar. En dat was leuk om te merken.

Heel op het laatste vroeg de externe jury me nog. Ben je hier graag? Zeker zei ik. Ik heb hier mijn weg gevonden. Hij vroeg meteen naar mijn levenslijn die ik voor expres had afgesneden op het einde. Gaat het veranderen? Zie je er een vervolg op? Het waren vragen die ik een jaar geleden niet kon antwoorden. Nu zijn ze veel duidelijker geworden. Er stond bijvoorbeeld een zwarter vlak op voor die slechtere periode. Meteen vroeg hij, en is die nu nog bezig. Nee, die is nu wat aan het eindigen. Meteen ging de laatste afspraak binnekort bij de psycholoog door mijn hoofd. Alles zit goed. Dat het zo maar verder gaat :)

Home Sweet home: Boekenrek

2012-01-30T22:22:00.005+01:00

Mijn boekenrekje maakt mij altijd zo blij. Al mijn schatten van boeken met zo een mooie kinderprenten in. Maar de kleine details in mijn rekje zijn zo leuk. Een mannetje om te tekenen, bukkend om nog juist in het fotokadertje te komen. De letter S van mijn naam. Een schoolproject op het eerste jaar hogeschool. Ik was er radicaal op gebuisd want de randen waren te "slordig". Pfff, ik vind die juist zo tof met al die laagjes. en dan nog een foto van mijn broer met zijn gezin want die moet ik nog scannen voor hen, hij staat er heel tof, maar eigenlijk gewoon zodat ik het niet vergeet te doen.

Count your blessings #9

2012-01-29T12:00:00.029+01:00

Het was een week van veel en veel tekenen. Resultaten kan je natuurlijk hier zien. Potloden werden korter en korter. En al dat slijpsel was wel leuk om te zien. perfecte krulletjes.

En de vrijdag lag er een dikkere envelop op de grond van mijn kleine halletje. Ik had namelijk iets besteld. Een tof winkeltje dat korting had wegens verhuis. Het is het winkeltje van Nini. Hier te vinden.

Ik ben erorm blij met mijn uiltjes en bloempje.

En van bloempjes gesproken. Hier is het ook schitterend. Op een dagje toen ik terug kwam van school zag ik dat het bloempje dat ik van mijn kotmadam heb gekregen eindelijk begon te schijnen. Zo mooi. En ik heb van haar nog een ander bloempje gekregen dat mooie rode streepjes heeft.

Een grote aankoop!

2012-01-27T21:59:00.000+01:00

Wow!!! ik heb op bestellen geklikt. Ik kon en kan het nog steeds niet geloven!! Binnenkort komt er hier aan mijn voordeur een Macbook Pro aan voor mij. ... WAUW!! :D
Maar het is dan ook dringend nodig. De computer een witte macbook (die er nu al niet meer zijn) waar ik nu op tokkel is al 5 jaar oud en is 1 keer lelijk gevallen. Een half jaartje geleden ongeveer. Sinds toen hangt hij nog gevaarlijk aan elkaar en is het een tijdbom. Eentje van lange duur want hij gaat nog steeds. Maar de laatste dagen is hij lelijk beginnen zoemen en zuchten tegen mij. De plakband dat als verband dient is dus niet goed genoeg meer. En ik hou mijn hart vast, want hij en ik moeten nog vele uurtjes gaan om de deadlines te halen van school. Dus ik doe er lief tegen behalve als hij een grote mond opzet.

Maar dus!! Ondertussen wacht ik geduldig op mijn nieuwe computer... WOW!! Je mag me hier gerust met de breedste glimlach op mijn gezicht ooit zien zitten. Mijn ogen glinsteren er helemaal van. Ik had hem wel zien aankomen maar wist nog niet hoe ik dat financieel ging klaarspelen. Ik had er thuis al eens over gesproken en het ging naar dovenmansoren, maar toen hij echt lelijk begon te zoemen heb ik eens naar huis gebeld en zijn protest laten horen.
Er kwam een zucht als antwoord, ... ja dan moet ik eens zien wat we kunnen doen. Mijn vraag was namelijk als ze mij konden voorschieten totdat ik de rest van mijn studiebeurs had of dat ik het kon terugbetalen met restjes van het werk. Hoeveel moet je? Ik had toch op een lening van 1000 euro gerekend. Mompelend zei ze uiteindelijk, ik zie dat ik kan doen. En dat voelde niet echt leuk aan. het zou weer lang gaan duren of met veel gemor. Ook op facebook had ik er iets van vernoemd, gewoon een pure frustatieuitbarsting op het gezoem van die witte hier. En Ping stuurde me een tijdje later een berichtje. Dat hij wel wou voorschieten. Ik was zo blij met zijn berichtje en ik weet dat hij compleet te vertrouwen is, en hij weet dat ook van mij. Dus gevaarlijk zou heel deze gelduitwisseling tussen vrienden niet worden. Als hij iemand anders was zou ik er niet op zijn ingegaan. Maar dus, we mailde wat op en af over details en de deal was gesloten als ik alle details nog eens mooi op mail herhaalde. Maar die mail is nooit aangekomen. Want een paar dagen erna had ik plots mijn studiebeurs op mijn bankrekening staan. (lezen ze mee op facebook?) Wat een geluk!!! Juist wat ik nodig heb. Na nog wat rekenwerk van studiebeurs, spaarrekening, rekening, toekomstige inkomsten min de huur en eten voor een maand was er resultaat. Ik kon een computer kopen. Zeker als ik gebruik maak van die 10 procent korting die ik via school heb. Zalig!!!

Ik koos voor een Macbook Pro 13inch 500GB met 8 (en niet 4) GB werkgeheugen (omdat ik vaak met verschillende zware programma's tegelijk werk)

Ik nam er nog een afstandsbediening en een kabel voor beamer/computer bij. Oh en wat kijk ik uit naar dat fotokaartgleufje. Niet meer vragen aan mensen, "heb je je kabeltje bij?"

Dus eind volgende week of op het begin van de week erop ben ik druk bezig met installeren en bestanden omzetten. En hopelijk ook ergens Adobe CS5 uithalen anders kan ik nog niet veel doen... Wie weet hoe te helpen hiermee, altijd welkom hier in Gent.
Nu alleen nog wat uren bijvragen in de winkel want moet echt nog wel rondkomen per maand, niet dat dat plots niet zal gaan, maar iets ruimer zou wel handig zijn.

Maar alles gaat stuk in drievoud
Het volgende dat op vervanging staat, mijn gsm want het nul/spatie-knopje is stuk. Ik kan niet meer naar mijn voicemail bellen en iedereen die ik berichtjes stuur, krijgt.berichtjes.die.er.zo.uitzien.

the song challenge

2012-01-27T11:48:00.013+01:00

Song 43

A song that reminds you of a best friend

Richard Hawley - Tonight the streets are ours

Hmm, dan moet ik eerst aan een beste vriend denken... uiteindelijk ben ik gewoon mijn itunes afgegaan en heb ik het eerste liedje dat me aan een goede vriend doen denken gekozen en toevallig ging dit over Goudlokje niet door de tekst van het liedje maar wel door de artiest richard. Iemand die ik heb leren kennen en live heb gezien door Goudlokje

Count your blessings #8

2012-01-22T15:20:00.000+01:00

Een nieuw receptje uitgevonden.

ik had gratis 1dag overdatum zalm mee mogen nemen van de winkel. Wat ging ik dan maken?

Wel het werd: tagiatelli met spinazie, zalm, uitjes en een teentje look met nog verse stukjes pink lady appeltjes heerlijk!! Volgende keer wel wat peper bijvoegen.

Hoe maak je het, heel simpel. doe wat olie in de pan, doe er de fijn gesneden look in, de uitjes erbij, later de zalm erbij, kruiden. Spinazie klaarmaken, samenvoegen. En mengen met de gekookte tagiatelli. En dan helemaal op het laatste de stukjes appel erbij doen. De schil er best oplaten voor wat meer kleur.

***

Egeltjesliefde aan halve prijs want het stond bij de kerstversiering. Ik vind het meer de Valentijn.

Maar ze zijn zo schattig!!

***

Een compleet stofvrij kot doordat ik eindelijk de stofzuiger heb gebruikt die ik van knuffelbeer heb gekregen. Een heerlijk zuiver gevoel!!

***

Een jobje waar toevallig mijn leerkracht van Engels komt winkelen. De vrouw die ik juist moest spreken want ik ben compleet vergeten en uit het oog verloren dat ik mijn taken van Engels moest inleveren om wat punten op mijn rapport te krijgen. Dus stond ze plots aan mijn kassa en heb ik dat vermeld. Ik mag ze nog binnenleveren maar het zal natuurlijk wel opgeschreven worden dat ze te laat waren. maar, dat zou ik wel inhalen volgens haar in het tweede semester.

***

Bloempjes van de kotmadam op het hier wat op te fleuren, niet dat het nodig is, wel omdat ik dus constant aan schoolwerk bezig ben. en heel de tijd in mijn studiooke zit. bloempjes zijn dus altijd leuk.

***

De kotmadam die mijn was deed. Gelukkig!! omdat ik al een tijdje niet naar huis ben kunnen gaan of naar Antwerpen naar Ping om te poetsen, heb ik al even geen wasmachine gezien. plots moest ik in mijn mandje grabbelen om onderbroeken of kousen te vinden. Ik deed bloezen en broeken aan die ik al een tijdje niet meer had gezien. Maar er komt dus een verse lading was aan. Heerlijk!!

***

Op het werk een broodje krijgen met garnalensalade speciaal voor mij gemaakt met nog eens korting!! Alleen maar omdat die man van Buurtslagers me blijkbaar wel graag heeft. Nice! Het was een heerlijk middagetentje.

***

Het geluid van mijn hakken horen galmen tegen eeuwenoude gebouwen in Gent. Ik voel me een echt stadsmens. Ik heb mijn hart verloren aan Gent.

***

Heel de week denken, oh! dat kan ik op CYB schrijven. Of dit is wel tof. Hier zou ik een foto van moeten maken ... En op die manier beseffen dat ik echt wel weer gelukkig ben.

***

Een vriendin om trots op te zijn. Verhuizen naar de UK en een rijbewijs halen om dan weer anders te leren rijden :p Nini, heeeel veel succes en streef je dromen daar na! Ik ben trots op jou :D

School is TOF! wie had dat gedacht?

2012-01-20T22:25:00.001+01:00

Ik zat daarjuist in de bus, doodmoe en begon even na te denken. Plots besefte ik dat ik de laatste 2 weken een gemiddelde van 14 uren per dag aan schoolwerk bezig ben. Daar schrok ik even van. Vooral als ik het nog met zoveel plezier doe en je er vorig jaar langs legt waar ik met veel moeite een 6 uren haalde.
Maar op het moment is het wel enorm zwaar. Toen ik om 4 uur vandaag plots enorm onrustig werd, de tril in mijn lichaam voelde, Scheel begon te kijken op mijn scherm en me totaal niet meer kon concentreren ben ik even gestopt. Zonder het te beseffen was ik al 7 uur aan een stuk bezig met inkleuren, tekenen, scannen, enzovoort. En als ik aan 1 stuk zeg bedoel ik dat ook echt. In de middag had ik mijn boterhammetjes langs mij staan en die at ik op terwijl ik aan mijn logo aan het werken was. Ongelooflijk!! Ik zat dus op school, en het werken gaat daar zo gemakkelijk vooruit, terwijl je over vanalles en nog wat babbelt kleur je je konijn in.

Maar de resultaten van vandaag mogen er zeker ook zijn. Mijn logo is zo goed als af (de kleurversie) Ik zou wel nog eens moeten proberen en spelen met lijndifferentatie, maar dat is voor later.

Daarbij staat mijn modelsheet ook op punt. Hier natuurlijk dezelfde opmerking van lijndifferentatie. Maar zoals de leraar het zei leek het maar een detail dat ik maar eens moest bekijken als ik nog tijd over had. En als er zo al dingen worden gezegd weet ik dat het goed zit.

Voor de rest heb ik gisteren mijn punten van illustratie gekregen. En ik krijg een 14!!! Hoe totaal ZOT is dat!! Ik ben er enorm blij mee. En het goede nieuws blijft binnenstromen. Zo had ik maandag een evaluatie van waarnemingstekenen en de leraar had alleen maar lof. Hij was tevreden dat ik ook durfde tekenen. Waarop ik heel bescheiden zei, ja maar ik heb ook al wat meer jaren ervaring dan de rest he. Waarop hij meteen zei, dat maakt niet uit, jij durft. :D Hij heeft 7 tekeningen van mij genomen om op de opendeurdag te tonen. Een mooi aantal als je weet dat er sommige studenten geen tekeningen moesten afstaan.

Een andere evaluatie die ik vandaag heb gehad is er eentje van Typografie. Het ging over mijn Alfabetposter. Het eerste wat ze zei was, Hoe meer ik ernaar kijk, hoe blijer ik word. En dat vond ik een enorm mooi compliment. dan ging het nog even over de kleuren feller maken waarop ik dan weer zei dat ik graag met zo een gedempte kleuren werk. Dus uiteindelijk werd het een kleine discussie dat zij van fel hield en ik van ingetogen. We zullen nooit 100 procent overeenkomen in smaak :p Maar dat moet ook niet. Ik ben gewoon blij dat ik ondertussen oud en verstandig genoeg ben om mijn mond open te doen en mijzelf en mijn idee te verdedigen.

Over mijn mond open doen gesproken. Ineens vond ik een mail in mijn mailbox van mijn leerkrachten. Ik moest als afgevaardigde van mijn studio en jaar naar de visitatiecommisie. Ik zuchtte eens diep toen ik dat las. Wie heeft daar nu tijd voor?! Donderdag moest ik al op een briefing zijn, donderdag op een proefvisitatie en dat terwijl ik alle uurtjes kostbaar opspaar en gebruik. Maar tegelijk vond ik het wel een groot compliment dat ze mij hadden gekozen uit mijn klas. En dat ik gelijk had om dat te denken werd me alleen maar bevestigd in die briefing waar voorzichtig werd gezegd dat ze toch met de meest geëngageerde studenten aan tafel zaten van alle jaren en richtingen. *glunder glunder* Het was gewoon een beetje vervelend dat de leerkrachten het niet gewoon tegen ons gezegd hadden. Maar die uitleg heb ik ook vandaag gekregen. De leraar kwam naar mij toe en zei, ja even over iets anders, we hebben je als chineese vrijwilliger aangeduid voor... en wel omdat we iemand wouden die ons kon representeren die haar mond durft open te doen.

Want dat is nog zo iets!!! Heel dat gevoel dat ik vroeger en op vorige scholen had tegenover leerkrachten is compleet verdwenen. Ik stond er altijd met een schrik tegenover, bang om iets mis te doen, bang dat ze mij als een rare zien, enzovoort. Ik denk dat ik ergens gewoon een switch heb gemaakt hier op het St-Lucas. Ik voel me geweldig goed in mijn klas en in heel de school. Medestudenten en Leerkrachten ingerekend. Af en toe een grapje hier, wat gebabbel daar, raad vragen en mijn mening verdedigen. In discussie gaan of toegeven. Zo moet het. Zo gaat het enorm goed en ik voel dat ik ervoor geapprecieerd wordt. het is gedaan met in een hoekje te kruipen en mijn eigen ding te doen op zo een manier dat niemand mij lastig zou vallen.

Je hoort het al. Ik voel me geweldig goed op school. Ik heb zelfs het gevoel dat ik al massa's vooruit ben gegaan in mijn tekenen. Is ook niet moeilijk met die 14 uur en massa's goede kritiek. Juist wat ik nodig had na 5 jaar PHL/ MAD-Faculty.
Trouwens, door al dat visitatiecommisiegedoe heb ik toch toegegeven om in de studentenraad te gaan. En het was meteen opgevangen door iemand van de studentenraad van het derde jaar die daar enorm blij mee was, hij is namelijk de enige die heel de professionele beeldende vormingsbachelor erin vertegenwoordigd. Meteen mocht ik zijn zitje in de POKraad overnemen als hij op stage ging. Ik kijk er naar uit maar op het zelfde moment denk ik... ai ai, maar dat komt omdat ik even met die hopen schoolwerk in mijn hoofd zit. Iets waar ik nu direct terug mee ga beginnen. :D

De Fotokabien

2012-01-20T14:09:00.000+01:00

Een fotokabientje op school. Zotte klasgnoten in de pauze en deadlines die eraan komen.

the song challenge

2012-01-20T11:43:00.012+01:00

Song 42

A song that is often stuck in you head

Don't worry be Happy - Bobby Mcferrin

Goh, ik heb er zo verschillende maar er zijn zo een paar vaste die ik gewoon begin te fluiten of zingen zonder erbij na te denken. Zoals jingle bells maar dat is nu niet een liedje dat ik hier wil posten en meteen bij de eerste noten denk ik 11 maanden op een jaar, Dat is echt geen liedje voor nu.
Dus ga ik voor een ander, eentje dat altijd meteen in mijn hoofd schiet en ik ben blij dat het zo een liedje is, want het is ook meteen een liedje dat mij zoveel doet relativeren en terug alles positief laat zien.

Home Sweet home: tapijtje2

2012-01-16T12:00:00.000+01:00

Na het badkamertapijtje moest er nu echt wel eentje onder mijn bureau komen, niet speciaal voor de koude voeten, maar zeker voor de vloerbekleding die daar juist een naad heeft en die ik altijd laat omkrullen en zo stuk maak met mijn voeten. Heel vervelend. Zeker als mijn stoel er achter blijft haken.
Dus ik nam mijn envelopje verjaardags/nieuwjaarsgeld wat maar niet op de bank geraakt en ging naar het winkeltje hier in Dampoort voor een tapijtje. Het moest minstens een meter op een meter zijn.
Het winkeltje was vol met vloerbekledingen. Rollen tapijtjes in alle kleuren. Zo een oud winkeltje met smalle gangetjes omdat er juist zoveel tapijtjes staan. Als ik het hier niet zou vinden zou ik het niet weten.
Een man kwam eraan en ik vertelde mijn verhaal over mijn bureau en naakte vloer. eens zien was zijn antwoord, want dat is geen voor de hand liggende maat.
uiteindelijk is het een donkerblauw tapijtje van wol met nog iets geworden van een meter 1,24 op 1,32 ofzoiets. En het is perfect. natuurlijk had ik liever een leuk patroontje of een fel kleurtje. Maar dat was er niet en zou waarschijnlijk iets te druk zijn geweest. Deze gaat mooi en rustig samen met de vloer.
Het van kot naar de winkel, kiezen en terug heeft 20 minuten geduurd. Het tapijtje op zijn plaats krijgen net iets langer. Nu ben ik helemaal klaar om 20 dagen lang aan mijn bureau te zitten en mijn deadline te halen van de jury want die is op 1 februari, Fingers crossed!

Count your blessings #7

2012-01-15T09:36:00.002+01:00

Verplaatsbaar meubilair zodat ik niet altijd achter mijn bureau moet zitten om schoolwerk gedaan te krijgen. Gewoon eens aan mijn koffietafeltje, met een groot kussen op de grond. Ook eens leuk.

***

zelfgemaakt vers mandarijntjesijs!! Hoewel het niet echt ijs was. Maar dat heb ik dan ook weer eens geprobeerd met mijn smoothiemaker

***

de gezellige babbel die ik had tijdens het werk met een Gentse vrouw die het Limburgs accent geweldig mooi vond. We waren volgens haar tenminste verstaanbaar

***

De ongelooflijke zin om het ongelooflijk vele werk dat klaar moet zijn tegen 1 februari helemaal af te krijgen. Ik voel me goed met al dat illustratiewerk dat er nog gedaan moet worden.

***

De zon die nu heerlijk in mijn studiooke schijnt.

***

Tegen Elfje kunnen zeggen dat therapie niet nodig meer is. Dus het was de voorlaatste keer dat ik naar Hasselt ging om met haar te praten. Volgende keer nog eens als afsluitend gesprek. Het voelde heerlijk om er een eindstreep aan vast te hangen.

***

turkse supermarkten die open zijn op zondag zodat ik toch boodschappen kan doen. alleen is het moeilijk verstaanbaar daar. Heb zeker 5 minuten naar pakjes boter staan staren om zeker te zijn als het wel boter was.

The song challenge

2012-01-13T11:42:00.002+01:00

Song 41

A song that you knew before everyone else did

Miss Li - Oh Boy

Het blijft mijn grote ontdekking. Lang lang gelden ondertussen was Miss Li een klein stukje muziek in een telenet reclame, het viel me zo op dat ik verder heb gezocht en haar heb gevonden. Ik was meteen zot van haar opgewekte nummers en kocht meteen haar toen nog 3 cd's. Ik kreeg ze binnen de week uit Scandinavië afgestuurd. Ze waren alle 3 gesigneerd en er zat nog een extra single bij. Geweldig!
Daarna heb ik haar op een festival live kunnen zien en ik was één van de enige die helemaal mee kon zingen. Ondertussen komt ze af en toe op radio 2 en is ze een achtergrond muziekje in één of ander Vlaams tv-programma. Maar nog steeds krijgt ze de volle appreciatie nog niet die ze in ons Belgenland verdient. Maar iedere keer als ik haar hoor, denk ik, haha, ik kende haar toch als één van de eerste.

Verhalen om te leren kennen

2012-01-10T15:41:00.006+01:00

Deze stond 8 december op de druivelaar.
Het is een mopje maar ik vond het juist heel pakkend.

Een man die 45 jaar getrouwd was, kwam op een middag thuis en zag dat zijn vrouw haar koffers aan het pakken was.
-Wat ben jij aan het doen? vroeg hij.
-Ik hou het niet meer uit! zei ze, al die jaren van ruzie en ergernis. Ik ga weg!
Hij bleef perplex staan kijken, terijl ze haar zware koffer naar beneden sleurde. Toen rende hij de slaapkamer in, pakte een koffer en begon die ook te vullen.
-Wacht!! riep hij, ik hou het ook niet meer uit, ik ga met je mee!!

De kotbazin

2012-01-09T22:54:00.000+01:00

Ik weet het even niet. Ik ben compleet in de war. Morgen heb ik een examen en heb nog maar de helft geleerd. Dus ik zit hier gewoon op mijn bed te leren, plots hoor ik de kotmadam onder aan de trap roepen. "Ben je daar!!!? Kom je even?" Het is 10 uur 's avonds. Ik verschoot me toen ze mijn naam riep en was enorm verbaasd, besefte zelfs nog niet hoe laat het was. Ik kwam bij haar in de keuken en ze was blijkbaar poepeloere zat. Ik had het eerst nog niet door. Maar het was daarna wel heel snel duidelijk. En ik was er vreselijk ongemakkelijk bij. Ze wou denk ik gewoon niet alleen zijn. "Zet je, wat drink je?" Ik hoef niets want moet dadelijk gaan verder leren, ik heb morgen examen. Ik ben toch even gaan zitten. ze begon over dat ze mij zo graag had, en dat ik talent had, en dat ze al over mij gestoeft had. Daar weet ik totaal niet wat ik erop moet zeggen. Kan ik gewoon niet mee om. Ondertussen kwam er een kennis die bij haar logeert naar beneden. Het was die toffe man waar ik dat gesprek mee had. Hij vroeg even, is alles hier in orde. Wat mij een rare vraag leek. Dat was trouwens toen ik nog niet doorhad dat ze zat was. Pas later toen ik terug op mijn studio zat besefte ik dat hij kwam controleren als inderdaad alles in orde was.
Het was ongelooflijk ongemakkelijk met haar. Je merkte gewoon dat ze alleen maar iemand wou hebben om tegen te babbelen. Maar ik kan die persoon niet zijn. Ik wil en kan die persoon niet zijn die ze om de haverklap op de koffie wil hebben omdat ze niet alleen wil zijn. En waarom denk ik dat dit niet een éénmalige dronken avond is, omdat ze me al heeft vertelt over haar burnout en depressie. Dat ze een zware periode achter de rug heeft gehad. En ergens heb ik ook wel gevoeld dat ze er nog niet helemaal uit is. Misschien omdat ik goed weet waar ze het over heeft.
Maar ik ben dus enorm van deze gebeurtenis geschrokken. Weet totaal niet wat ik ermee aan moet. Ik zou er niets mee aan moeten, ik zou me geen zorgen moeten maken over deze persoon. Maar ik ben blijkbaar wel een persoon waar zij naar op zoek gaat.

uiteindelijk ben ik dan terug op mijn kamer beland. Helemaal van streek en ik werd er zelfs verdrietig van. Leren is nu enorm moeilijk :s Ik vertel het verhaal aan mensen die online zijn om toch een beetje hulp te krijgen of raad. Maar veel komt er niet uit.
En dan hoor ik plots weer mijn naam. "Ben je nog daar?" Ja... Ik doe mijn luikjes van de kamer open en zie ze aan de trap staan. Ze houdt een bloem omhoog. Voor jou! Het is wel een mooie plant. En blijkbaar voor mijn verjaardag. Het is lief. Maar is nu wat een geschenk geworden met een dubbel gevoel. Nu een uur later ben ik wat gekalmeerd. Ik ben er denk ik vooral van geschrokken hoeveel mij dit mij gedaan heeft. En dat ik zoiets weer niet gewoon langs mij kan neerleggen. Maar om mijn eigen bestwil moet ik dat wel doen.

Home sweet home: tapijtje

2012-01-09T12:28:00.000+01:00

Mijn studiooke is er een tapijtje rijker aan. Ik kan nu met en gerust hart de douche uit glibberen en niet vallen. Hoewel het ook anders kon gaan, want ik was nog aan het twijfelen om het onder mijn bureau te leggen voor warme voetjes te hebben. Ik heb het badkamermatje dan toch maar in de badkamer gelegd. en nu kan ik warme voetjes hebben als ik op het toilet zit. Nu nog onthouden dat ik er echt nog een moet kopen voor onder mijn bureau. Ijskoud zijn mijn voeten vaak.

Zie je dit matje zitten, gewoon eens bij de Aldi langsgaan in Belgie ;-)

Covers en dingetjes

2012-01-09T12:15:00.001+01:00

Een tijdje terug vond je hier mijn 2011 liedje bij de song challenge. Ondertussen ben ik al zoveel covers van dit lied tegengekomen. De ene beter als de andere. En ik zet er hier een paar speciale op een rijtje voor jullie. Het is gewoon leuk als mensen er hun eigen ding mee gaan doen. Nu nog wachten op misschien een Glee versie of een scala versie en dan is het plaatje compleet.

Het orginele! Gotye met Somebody i used to know

Door Army of 3 heel mooi gedaan

Door Walk of the earth heel speciaal

Een mindere versie door

Finn Silver

Een remix van Ingo Garz

een spontane en zachte cover door BurningroseBush maar toch verrassend

een bijna breekbare versie door May Lyn

Eentje door La Boutique fantastique alleen instrumentaal

Alleen op gitaar zonder zang door Romeo Cabrera

Een heel goede remix door DJ Amor

Alleen het stuk van Kimbra gezongen door Inness

een heel zuivere stem wel slechte geluidsopname

Een compleet verkrachte versie qua muziek door Monekeleon
het filmpje gaat nog

En nog een grappige parodie, zeker naar de tekst luisteren

En er zijn er nog honderden meer te vinden op youtbue!!

Spijtig dat ik niets voor vrouwen voel

2012-01-08T13:09:00.001+01:00

Het was ok op het begin van de week. Maar hoe langer ik niets van hem hoorde, hoe langer er niemand online was, hoe langer ik alleen van Amed iets hoorde die zo moeilijk deed dat ik hem gestuurd heb dat hij me met rust moest laten, hoe langer ik mijn mentaal energiepeil omlaag liet gaan.

Amed stuurde elke dag zeker 5 keer. Mag ik je zien, gaan we iets doen...? En iedere keer weer stuurde dat ik geen tijd had en keihard moest werken aan deadlines en schoolwerk. En ieder keer zei hij dingen zoals, je bent een perfectionist, je werkt teveel, neem eens een pauze, ik zal niet lang blijven... . Op een moment ben ik zo kwaad geworden van de commentaren dat ik hem inderdaad gewoon heb gestuurd dat hij me met rust moest laten. Dan kwam er zo een zielig bericht van, ik dacht dat we vrienden konden zijn, en wou alleen maar een verrassing geven voor je verjaardag. Leuk, nu doet hij me ook nog schuldig voelen. Maar ik spreek niet graag met hem af gewoon omdat hij steeds van die vragen stelt waar ik duizend keer op moet antwoorden en waar het antwoord nog steeds niet bij hem doordringt. Hij kent me zo slecht, snapt me totaal niet. Terwijl hij wel een leuk persoon is. Alleen zo vermoeiend want hij neemt zoveel energie om dan als resultaat te hebben dat hij er nog niets van snapt. Ik weet dus niet wat ik met hem moet aanvangen. ik voel me zo slecht en schuldig als ik gewoon contact verbreek, wat mij toch al verschillende keren is aangeraden. Maar tegelijk weet ik dat dat het beste is, want hij is zot van mij en ik moet niets van hem op die manier en dat wil hij gewoon niet snappen. Als hij zijn handen niet thuis kan houden gewoon omdat we samen op het bed zitten te babbelen. Wat moet ik dan?

Maar goed, hij is reden één van het lage mentale peil. De andere is Wim. Hij is een man die ik zeker een half jaar misschien zelfs anderhalf jaar geleden heb leren kennen op de datingsite waar ik heeeel af en toe nog eens binnen spring om te zien dat mannen van in de 40 of 50 me als sexy bestempelen. Maar een halfjaar geleden hadden we leuke online gesprekken en Wim liet zeker merken dat hij interesse had. En het klikte ook wel. Alleen zat ik met het leeftijdsverschil dat 10 of 11 jaar was. Uiteindelijk heb ik dat toen ook gezegd. En hij was er compleet kapot van. We zijn toen contact verloren. Maar begin december was hij terug online. En hebben we nog eens gebabbeld. Hij vertelde dat hij een lief had ondertussen. ik zei dat ik blij voor hem was maar voelde toch ook wel wat jaloezie. En van het één kwam het andere, hij vertelde plots dat hij echt wel in de put had gezeten door mij. Ik liet vallen dat ik nog steeds iets zou willen met hem. Waarop hij nog eens compleet ondersteboven was en compleet in de war. Maar ik wou hem niet uit het leven halen wat hij nu had. Dat was echt mijn bedoeling niet. Toch, een paar dagen later, liet hij me weten dat hij het tegen zijn vriendin had vertelt wat hij nog voor mij voelde. Je kan geloven dat die vriendin er niet blij mee was en hun relatie was op een laag pitje/gedaan gezet. Haar woorden waren blijkbaar zoek maar eerst uit wat je voor haar voelt. En dat was zijn plan dan ook. Nu is hij geen man die vaak online is en vroeg ik zijn gsm nummer om toch wat contact te hebben. Maar het was een gsm van zijn werk en gaf dat nummer niet graag. Internet was dus het enige wat we hadden. En dat is heel weinig. We zouden in de kerstvakantie afspreken om elkaar eens echt te leren kennen. Maar de eerste week kon ik niet, de tweede week was hij in Londen. Vanaf de 5de of 6de zou hij terug zijn. En dan zou hij iets laten weten. Ik heb hem dit jaar nog niet gehoord of gezien. En ik snap niet waarom hij plots verdwenen is... . Het is vreselijk ergens een hoop te krijgen om iemand leuk te ontmoeten en dan plots te merken dat hij er toch niet zoveel van gemeend had.

En nu denk ik Rotmannen!!!

Want er is nog een hele lijst waar jullie niets van weten. Elk moment om me even niet alleen te voelen en gewoon een fractie van genegenheid te voelen neem ik. Wat natuurlijk verkeerd is en me totaal in verkeerde situaties kan brengen. Maar ik ben het zoooo beu om alleen te zijn. En ik weet ook niet wat ik moet doen om het te veranderen. Ik ben geen uitgaanstype, het zegt me niets om op cafe te gaan en de ene na de andere kerel op te pikken. Want je moet natuurlijk niet denken dat zij dat met mij zouden doen. De man die de jager is, dat is lang lang verleden tijd. Ondertussen zijn het allemaal bange kereltjes geworden die liever niet afgewezen worden en daarom niets meer doen en de kat uit de boom kijken. Zo iemand hoef ik echt niet.

Daarbij, Mr.Dee lijkt voorbij. Op een manier goed. Maar natuurlijk heb ik er moeite mee. Er gaat geen dag voorbij of ik denk even aan hem. Een tijd terug had ik hem een bericht gestuurd om te vragen wanneer ik nog eens iets van hem zou horen. Hij kwam weer eens met heel dat verhaal over tijd en de hele "situatie", hij noemt een kind krijgen een situatie. En toen zei hij sorry. Ik heb hem kortweg terug gestuurd, ja sorry als je dan in het vervolg niets meer van mij gaat horen gewoon omdat ik eens op een bericht van jou aan het wachten ben. dat is begin december geweest en ik heb totaal niets meer van hem gehoord en ik vertik het om nog contact te zoeken.

Dan is er nog een lijst van mannen die bezet zijn en waar ik een goed contact mee heb. Zo eens lekker mezelf de neus op de feiten duwen dat leuke mannen meestal bezet zijn. En toch willen ze contact met mij houden, en daar zeg ik geen nee tegen want vriendschappen wil ik zeker niet verliezen.
Maar dan zijn er ook die mannen die niet bezet zijn, waar ik al zolang contact mee heb, maar eenmaal als je ze echt ontmoet of uitnodigt om eens iets te gaan drinken helemaal verdwijnen uit mijn leven zonder enige uitleg. Dat zijn nog de grootste klootzakken. Ik ben woedend op hen. Het gaat hier over mensen die ik al een 3 jaar ken en gewoon verdwijnen. In mijn gedachten heb ik ze al gestampt en geslaan in een woedende bui waar ik schreeuw en huil. Want zo voelt het. Als ik hen daarentegen nog eens online zie, dan smeek ik juist voor een uitleg en ben ik ijskoud.

En dan is mijn verjaardag geweest. Wat een kutdag is het toch weer elk jaar. Je hoopt dan dat mensen gewoon even aan je denken en iets laten weten. Alleen zijn er telkens weer mensen waar je het echt van hoopt dat ze gewoon even hallo zeggen die je compleet vergeten. Zo moest ik Fitch 10 minuten na 12 zeggen dat ik jarig was geweest. Ik zou niet kwaad mogen zijn op hem. ik weet ook wel dat hij het meent dat hij het echt erg vond. Maar toch, het steekt vreselijk, en niet alleen van hem.

ik lijk weer even helemaal te verdwijnen in eenzaamheid. Waarom? Waarom kan ik niet gewoon genoegen hebben uit het werk waar ik zo hard voor werk. Waarom kan ik niet blij genoeg zijn met mijn eigen thuis, met talenten die ik blijkbaar heb, met de trots die ik wel voor mezelf heb over hoe ik het allemaal klaarspeel.
Misschien omdat het heel vervelend begint te worden om steeds weer hetzelfde verhaal tegen mijzelf te vertellen of tegen de mensen die juist wel rondom mij staan en samen trots op mij zijn. Want er zijn er zeker. Alleen vallen die onder bezette mannen, of mannen die interesse hebben in mij maar ik niet in hun. Of vriendinnen die ik alleen online zie of via facebook te horen krijg dat ze officieel een thuis in de UK hebben. Ik ben heel blij voor Nini. Echt waar. Maar het is nu niet dat ik uit de meiden een vriendschap haal die me geborgenheid haal. Kan ik ook niet van hun verwachten. Tegelijk doe ik hetzelfde met Nat. Ik weet dat ze mijn vriendschap erg goed kan gebruiken. Maar tegelijk weet ik ook dat het van mij enorm veel energie zal vragen. En is die vriendschap serieus aan het verwateren. En ik voel me er schuldig over. En ik weet dat ze geen moeite meer zal blijven doen om contact te houden. Maar ik voel ook niet de nood om contact te houden. Alleen spijt en schuld dat ik het niet doe.

Ben blij dat ik dit even heb kunnen schrijven. had het echt nodig. Want het is iets dat heel de tijd in mijn gedachten zit. Gisteren las ik de flair er stond een vrouw van 25 in. Ze was dolblij omdat ze in 2012 een eerste kindje zou krijgen. En ik dacht... Wat? Ik ben nog niet eens in staat om een lief te hebben. Laat staan dat ik een gezin zou hebben.

Count your blessings #6

2012-01-08T11:00:00.001+01:00

Ik heb 1 januari mijn allereerste nieuwjaarsbrief gekregen. Wel voorgelezen door mijn broer maar het was een leuk idee. En ondertussen ook wat een inside-joke geworden bij ons in de familie.

***

Veel geschilder en er is al wat resultaat te zien op de kamer van mijn metekindje. Alleen nog de houten figuurtjes erin en het zal helemaal af zijn.

***

Het was daarbij zelfs een weekje dat ik me niet druk moest maken over was of strijk want dat was allemaal gedaan hier thuis in Limburg en dat was nog eens een heerlijk gevoel en zo lang geleden. Het was dus nog een weekje hotel mama. Het enige nadeel is dat na 2 dagen thuis ik mezelf zot nies.

***

Mijn keuken is uitgebreid met twee robotjes. Een croquepan die ik cadeau kreeg van mijn broer op mijn verjaardag en een smoothiemaker die we thuis ook hebben en me helemaal veroverder. Ik ben meteen toen ik in Gent was naar de Blokker gegaan en mijn eigen smoothiemaker gaan halen :D Zalig lekker!!

The song challenge

2012-01-06T11:23:00.008+01:00

Song 40

Deze mochten zeker op mijn verjaardag een huiskamerconcert geven

Ik ben zot van Glee. Niet omwille van het tienerverhaal, maar door al die leuke covers. De ene is eens beter als de andere. Maar ik leer er zoveel andere muziek door kennen. Dus deze show mag nog jaren en jaren verder gaan. ik ben nu wel blij dat die twee groepen terug wat bij elkaar komen, zo komen er weer mooie duetten in de serie.
Dit liedje vond ik trouwens enorm mooi. En misschien moet ik me er op 25jarige leeftijd ook eens naar gedragen. Me niet meer zo oud voelen. Gewoon geen getal op mijn kop plakken en mezelf zijn.

25jaartjes

2012-01-05T23:53:00.000+01:00

Vandaag was het dan zo ver. 1 vierde van 100 jaar is aangebroken. Ik ben 25 geworden. Het klinkt als zo een raar nummer. Precies alsof ik er zelf nog niet ben. Maar tegelijk heb ik altijd gezegd dat ik me ouder voel dan dat ik ben. Ik denk dat mijn gevoel en het getal eindelijk wat op elkaar begint af te stemmen. Dat of er is gewoon geen nummer op mij te plakken. Ik ga gewoon mijzelf zijn.

Op mijn verjaardagskoek stonden er dit jaar 4 gekleurde kaarsjes. De kaarsjes gaven zelfs een gekleurd vlammetje. En was wel eens leuk om te zien.

Voor de rest was er nog vuurwerk. In de winkel waren er namelijk nog van die leuke vuurwerk dingetjes om in je handen vast te houden. Dat moest dus even geprobeerd worden. En tof dat dat was. Met ons drieën, ik, mijn zus en mijn oudste nichtje, liepen we als kleine kinderen over het gras met het vuurwerk te spelen. Het klinkt gevaarlijk maar was het niet.

Voor de rest was er spaghetti voor iedereen. Familie, gezelschapspelletjes en gezelligheid. Meer moet dat niet zijn voor een leuke avond. Het was dus een rustig dagje. Maar el eentje waar mijn gsm te werken had. Af en toe kwam er een berichtje binnen van iemand die aan mijn verjaardag dacht. Zo lief, hetzelfde op facebook. En die kleine kleine kleine proficiatjes waren toch wat mijn dag iets specialer maakte als een andere. Dus mercikes allemaal.

En hier gaan mijn schattige nichtjes dan met mijn oma de deur uit naar huis. Was wel even grappig.

De eerste blog van 2012

2012-01-01T01:36:00.000+01:00

Wat een dag is er weer voorbij. van 's morgens tot 6 's avonds heb ik gewerkt aan de kassa. Het was immens druk in de winkel, precies alsof al die mensen pas vandaag gezegd is geweest dat het nieuwjaar ging zijn, bizar niet? Maar ja, dan heb ik dus niet stilgestaan. Toen ik rond 7 uur thuis was was ik blij mijn bed te zien, mijn voeten deden nog wat pijn en omdat ik het wat koud had kroop ik onder mijn deken. Natuurlijk viel ik vreselijk in slaap. Ik werd wakker door mijn deurbel. Meteen stond ik daar en deed open. B&W stond daar met nog iemand en haar lief. Ze kwamen mij halen voor het nieuwjaarsfeestje. Gelukkig wie weet had ik anders tot 12 uur geslapen en iets geweldig gemist. Ze vertrokken en lieten een wegomschrijving achter. Het waren maar twee straten. Ik dook snel uit mijn werkkleren en in mijn feestkleren. Haren mooi, wat zwart aan de ogen en overdadige oorbellen in.
Er stond een chocoladefondue op het menu. En dat was echt geweldig gedaan van B&W. Kleine kommetjes met vanalles in, tot coco's-schilfers toe om in te dippen nadat je het fruit in de chocolade had gedipt. Kaarsjes en leuke servetjes. het was enorm mooi in elkaar gestoken. Er waren nog 3 andere vrienden van haar en haar lief daar. En het was een gezellig bedoening. Nu niet direct mensen waar ik elke dag mee zou optrekken maar goed gewoon mezelf zijn en gezellig doen, dan komt het altijd wel goed.
De chocoladefondue ging er makkelijk in. Dat en muffins nog wat ijs, het was een suikerfestijn. Daarna wat zitten op de zetel met een drankje. En juist voor 12 uur gingen we richting kleine haven voor het vuurwerk spektakel.
Mijn eerste actie van 2012 was dan ook rennen. We waren bijna op de plaats en hoorde duizenden mensen aftellen. Heerlijk om te horen. Juist op 1 kwamen we aan en barste er een hels vuurwerk uit, boten waren aan het toeten. 2011 had zijn laatste seconde gekend.
Het vuurwerk was grandioos. Je wist niet welke kant op te kijken. Je moet je dat eens even voorstellen. duizenden mensen aan het water, aan beide kanten van de haven. en overal waar je kan zien vuurwerk. Af en toe zweeft er een wensballon tussen. Ooh's en aah's van alle kanten. Geweldig om te zien. en af en toe dacht ik... zoveel geld dat hier in de lucht wordt geschoten... daar heb ik zeker een computer voor... of... volgend jaar sta ik hier niet alleen. Het was geen wens, het was iets dat ik dacht en ga klaarspelen.

Mijn eerste actie van het jaar was dus lopen. En dat op schoenen waar ik normaal niet langer als 10 minuten op mag wandelen omdat ik anders een week van de pijn loop te manken. Dan was het wat staren naar de lucht en het vuurwerk. mankend terug richting huis gaan. Ik hield het voor bekeken. Morgen was er nog een dag waar ik wat fris op mag voorkomen. we liepen met ons alle dus terug richting huis en ik nam afscheid onderweg. blij toen ik de sleutel in het slot stak en ik die verdomde schoenen weer voor een maand aan de kant kon zetten. De trap op en naar het toilet. Kleren stilletjes uitspelen en ondertussen mijn GSM zoeken. Waar had ik dat ding toch gelaten? Toen ik hem eindelijk vond was ik redelijk teleurgesteld want er stond niets op vermeld. Geen enkel berichtje. Maar ik wou het me niet laten beïnvloeden, het is niet dat ik geen bericht heb gekregen dat ik niemand had die aan me dacht. Ik weet zeker dat er wel mensen even aan mij gedacht hebben met de jaarwisseling. Meteen daarna stond ik onder de douche en het voelde heerlijk. mijn voeten kwamen wat tot rust, ik kwam tot rust. Pyjama aan en het bed in. Computer aan en even rondkijken en schrijven. Tijd om te gaan slapen. Een paar berichtjes kwamen binnen en ik stuurde de mijne naar de mensen die dicht bij me staan en die ik "mag en kan" sturen. Ik heb het jaar mooi afgesloten, en met dat ik de berichtjes stuur besef ik dat ik inderdaad 2011 als een jaar kan bestempelen van vriendschap. En daar ben ik enorm blij om want dat zegt vooral veel over hoeveel in vooruit ben gekomen het afgelopen jaar.

Laatste blog van 2011

2011-12-31T12:00:00.066+01:00

2011 wordt een jaar van ...

... hulp ... extreme dieptes maar ook overwinningen ... mezelf ontdekken ... slagen? ... gelukkig zijn ... nieuwe liefde? ... een toekomstbeeld ... opnieuw kunnen dromen ... mezelf terugvinden ... alles op het gemak dan kom je er ook.

Ik wens mezelf in 2011 ...

... oude vrienden ... nieuwe vrienden ... rust ... regelmaat ... vooruitgang ... geluk ... een winnende 'win-for-life' ... liefde ... plezier ... een nieuw hondje ... nog 10 kilo ervan af ofwel op mijn gewicht blijven ... een diploma ... een rijbewijs ... de moed om terug verantwoordelijkheid op me te nemen ... vertrouwen ...

Dat is wat ik een jaar geleden heb gepost op deze blog. In 2010 had ik 100 posts geschreven. Dit jaar zijn het er een stuk meer zeker iets in de 300. Deze blog is dan ook een stuk belangrijker voor mij geworden. Gewoon omdat ik het graag doe.

Het jaar lijkt ook wel omgevlogen te zijn geweest. Ik heb denk ik geen moment gehad waarop ik me verveeld heb. Er was altijd wat gaande. Maar hier weer een opsomming en een voorspelling. Kijken wat het binnen een jaartje gaat geven.

2011 was een jaar van...

...Vreugdevol nieuws ...enorm hard werken voor school ... En toch niet slagen... een harde zoektocht naar mezelf ... met goede resultaten ...een rustigere persoon ... nog een herinrichting van de blog ...dansen ...nieuwe vrienden ...zware momenten ...verschillende proffesionele opdrachten ...terug vele kilootjes meer ...Begeleiding zijn ...maar ook afscheid nemen van de jeugdbeweging (dat na 19 jaar) ...Vele vele cinemabezoekjes ...heel lang zonder zusie en eens enige kind zijn ...tegelijk ook in een stille oorlog met mijn ouders ...de laatste hp ...een schat van en klein metekindje ...tweede keer tante met een derde keer op komst ...zelf ook mamakriebels te krijgen ...buiten de deur komen en dingen doen ...schatten van mensen rondom mij ...totaal nieuwe school en sfeer ...wonen in Antwerpen ...enorm veel dankbaarheid voor Ping ...Een eigen stekje in Gent ...werken aan de kassa ...zin hebben in de toekomst ...punten zetten ...geweldige klasgenoten ...mijn familie liever zien dan ooit ...dromen ...af en toe nog eenzaam

2012 wordt een jaar van...

...liefde ... liefde ...doorgaan zoals ik bezig ben ...mezelf zijn ...liefde ...heb ik al liefde gezegd? ...Ik bedoel dus een lief ...Is echt alles dat ik echt, echt wil ...voor de rest komt alles gewoon goed ...behalve als de wereld gaat vergaan ...afsluiten van het Elfje hoofdstuk ...liefde ...een carriere nastreven ...heel veel moed en sterkte omdat ik gewoon zo ben

En natuurlijk wens ik jullie ook alles wat jullie hartje begeert.

Happy 2012

The song challenge

2011-12-30T12:00:00.007+01:00

Song 39:

My favourite 2011 song

Dit is zo een lied dat makkelijk naast Nantes van Beirut kan staan. Eentje dat altijd geweldig zal blijven. het had me helemaal bij verrassing gepakt dit nummer en ik ben het nog lang niet beu.

Het laatste computerjaar?

2011-12-29T23:08:00.000+01:00

Paniek mag nu wel toeslaan. Mijn computer stond vrolijk op mijn bureau en wou plots niet meer werken. Geen enkel teken van leven!! Na enkele minuten proberen en paniek die heviger werd en "ohnee ohnee ohnee" in mijn hoofd galmend was er toch wat licht. Een zucht van opluchting. Nog voor even,... ik heb hem één keer laten vallen meer dan een half jaar geleden. Het scherm hangt nog enorm losjes aan de computer vast. En hij heeft het al langer uitgehouden dan dat ik verwacht had. Maar ik besef maar al te goed dat deze computer op zijn allerlaatste pootjes loopt. En wat er daarna komt, daar heb ik geen idee van. De computer die op mijn verlanglijstje staat is een macbook pro 15 inch 500GB. Alleen is dat een 1800 euro... en dat is wel heel veel geld. Laat staan als ik de 750GB wil. En de 15 inch is makkelijker werken als je beeldend bezig bent. Maar de 13 inch 500GB zal ook wel volstaan. en dat is "maar" een 1200euro. Vandaar dat ik mezelf nu uitroep tot een goed doel. Elk centje dat ik ergens vind of teveel heb gaat in mijn computerspaarpot. alleen gaat dit nog even duren. Dus fingers crossed voor het snelle sparen.
Alle giften zijn natuurlijk ook welkom :p Ofwel moeten jullie nu allemaal heel snel op mijn t-shirten winkeltje klikken en volop t-shirten kopen, of op mijn redbubble. Of een schilderij kopen of een paar oorbellen. Dat helpt altijd. Of, als je nog een ander idee hebt hoe ik enorm snel aan zoveel geld kan geraken, laat me het weten!

Kerstdag 2011

2011-12-26T00:37:00.001+01:00

Begin december was ik nog eens thuis geweest. En nu op het einde van december met de kerst kon ik nog eens langs, en blij dat ik daarmee was. Gewoon weer even iedereen terug zien. Toch leuk!

En het was ook gezellig, gezelliger dan dat ik verwacht had. Want blijkbaar ging mijn tante van Leuven ook afkomen waardoor mijn andere tante ook kwam en mijn oma. een hele drukke bende vooral als er een baby en peuter bijzijn. Maar ik zie ze allemaal zo graag terug.

Toen ik deze foto zag was ik redelijk verbaasd over hoe goed mijn haar er van de achterkant uitziet. Zo mooi met die krul daarin.

Mama deed haar cadeautje open en speelde een verbaasdheid (ze wist al wat erin zat.) Maar mijn zus drukte op het juiste moment op het knopje van het fototoestel en het gaf dit geweldige resultaat.

Mijn metekindje had een boekje gekregen, het was anders mijn oudste neefje die het als eerst moest zien. Hierna was mijn metekindje gefascineerd door alle felle kleuren in het bumba boekje. Echt grappig om zo een baby te zien staren naar dat boekje.

Mijn neefje, blijkbaar zot van Cars, kreeg een vuilbak en kroop er meteen zelf in wat meteen voor hilariteit zorgde.

Voor mij waren er ook cadeautjes. En een hele stapel. Want naast kerstcadeautjes kreeg ik ook nog mijn sinterklaascadeautjes. Ik kreeg onderandere deze printer en daar was ik enorm blij mee want die heb ik echt nodig. Ik kreeg ook een nieuw rood en groot reiskoffer, ook dringend nodig. En dan nog toffe dingen zoals puzzelspelletjes, een studentenkookboek en 4 kerstballen met foto's van mijn metekindje. Misschien nog het mooiste dat ik kreeg.

Dit vond ik gewoon een grappig beeld. Mijn metekindje in de grote zetel aan het slapen terwijl haar papa op het poefje langs haar zit playstation te spelen.

Het was dus weer een mooie dag. Morgen terug richting Gent en dan kan het werken aan zoveel verschillende projecten beginnen.

Count your blessings #5

2011-12-25T12:00:00.002+01:00

De eerste sneeuw bekijken vanuit het raampje van de trein. Een heerlijk gevoel.

***

De man die me "ahja, jij bent die enthousiaste" noemde in de winkel. Ik stond even perplex. Maar was een leuk compliment.

***

Die schitterende kerstboom thuis. was even verbaasd om thuis een kerstboom te zien.

***

En een gezellige uitstap met de klasgenoten in Gent na het examen.
Dit met cadeautjes!!!

Kerstavond

2011-12-25T02:02:00.000+01:00

Eerst en vooral

Zalig kerst allemaal!!

Voor kerstavond heb ik eerst gewerkt tot half 7. Het was gezellig druk in de winkel. En normaal gezien had ik heel de dag een kerstmuts moeten op hebben maar daar was het veel te warm voor. De bazin stond aan de deur met een standje gratis jenever en soesjes. In de namiddag was ze al vertrokken, blijkbaar richting Tongeren. En wij, ik en nog 4 andere werkneemster hebben tot half 7 doorgewerkt. Toen de kassa geteld en in orde was kon in als een tevreden mens naar huis. Daar stond een keuken en pannen en ketels op mij te wachten voor een pasta-kerstmaaltijd. niet veel speciaal, maar dat moet ook niet. De uurtjes heb ik aan elkaar geregen tot het half 12 was. Toen nam ik mijn jas en vertrok naar de St-Baafskathedraal. Voor het eerst in jaren ben ik nog eens helemaal uit eigen beweging naar een mis geweest. De kerstmis dan nog wel.

Het was een kwartiertje wandelen zo midden in de nacht, maar van ver af kon je de klokken enthousiast horen luiden. het was een heerlijk geluid die zware tonen van die klokken. En het werd alleen maar luider dichter naar het centrum van Gent. Ook was er meer volk te zien en het was mooi om te zien dat iedereen dezelfde kant uitliep. Die grote Kathedraal in. Eenmaal binnen stond de bisschop klaar om een hand te geven. Ik zocht mijn desingstoeltje uit in de eeuwenoude kathedraal. Er was een koor aan het zingen. Blijkbaar een mannen en knapenkoor. Het was prachtig om te horen, vooral toen ze stille nacht zongen. Een kwartiertje wachten in die kerk totdat de viering begon, begon ik te denken, ja nu is het weer goed geweest. Maar ik ben braaf blijven zitten en daar ben ik wel blij om. Want de mis begon en heel die stoet van misdienaars en pastoors kwamen langs (zoveel waren het er niet hoor) en die bekende wierook geur kwam mijn neusgaten binnen. Het rook zo vertrouwd.
Het was een mooie viering, maar zoals ik het nog nooit eerder heb meegemaakt. blijkbaar werd het live uitgezonden op de radio en de gebeden waren in vaak in verschillende talen. Engels, Duits, Frans, Spaans maar het grotendeel was in het nederlands. Hoewel ik daar ook even mijn twijfels had. Ergens moest de lector zeggen dat Jezus een held was, je kan wel geloven dat het eruit kwam als, Jezus is geld. Ach, die Gentenaren toch.

the song challenge

2011-12-23T16:52:00.006+01:00

Song 38:

A song that represents the true christmas spirit for me.

Polar Express

When christmas comes to town

Zalig Kerstfeest!!

De fotokabien

2011-12-20T15:21:00.001+01:00

De fotokabien is deze maand een telefoontje naar huis. Ik hier in het schitterende Gent maar mijn familie in Limburg. Dus even getelefoneerd naar oma en toevallig was mijn mama daar ook, meteen twee vliegen in één klap.

ik zie wel dat ik me zeker niet moet laten gaan tijdens de feestdagen wat eten betreft. :s ik ben echt een dikkopke geworden :p

Wil je meer weten wie er allemaal meedoet aan de fotokabien, kijk hier boven eens in het tabblad rubrieken en je zal het zeker terug vinden.

Home sweet home: Stof

2011-12-19T19:52:00.000+01:00

Soms vraag ik me af waar al dat stof vandaan komt. Het lijkt wel stof voor een heel huis en niet voor een studio. En toch is het om de week van hetzelfde... Misschien toch eens een stofzuiger gaan zoeken.

Count your blessings #4

2011-12-18T12:00:00.002+01:00

maandagavond werd ik bij mijn kotbazin uitgenodigd voor een etentje. Wat natuurlijk heel leuk was want ik ben nogal zuinig met mijn geld de laatste tijd en een avondeten minder betalen is altijd welkom. Maar ik zag de gezelligheid wel zitten. Alleen ineens om 18h besefte ik, "oooh! het is maandag!" Ik zat aan mijn bureau en was volop bezig met schoolwerk. Even een berichtje naar mijn buurvrouw om te weten om hoe laat ik verwacht werd. Iets later hoorde ik op de gang beneden. "Hallo!!!" Het was etenstijd. Het werd een enorme gezellige avond met veel gebabbel. Ze had namelijk ook nog een oudere vriend op bezoek, een man van ongeveer 60 jaar, die ongelooflijke leuke verhalen kon vertellen over wat hij al allemaal had meegemaakt. Het onderwerp ging heel de avond over alles en nog wat. De Goedele kwam zelfs ook even ter sprake en ik zei hoe vervelend ik het vond dat die ging verdwijnen. En daar zei die 60 jarige man dan op, jaa! ik heb ze allemaal gekocht, was zo een goed magazine. Het was een rare maar enorm toffe gedachte. Ik kon me heel goed vinden met die man en mijn kotbazin. Naast het geweldige gezelschap van deze twee zeer inspirerende mensen was het eten ook wel leuk. In de zetel aan het vuur kregen we elk een bordje zalm, kruiden, uitjes en brood. dan kwam het hoofdgerecht, een zelfontworpen iets van de kotbazin, gevolgd met het dessert terug aan het vuur.

***

een tweede iets om enorm blij mee te zijn, nog een afgewerkte schoolopdracht en dat in stijl. Mijn LPcover van Lady in the water. je kan er meer over lezen op mijn officiële fanpaginablog

***

Elke morgen sta ik op en mag ik een heerlijk chocolaatje nemen van mijn adventskalender. Eentje die ik een heel tijdje terug in mijn schoen vond.

***

Het besef dat ik in een echt toffe klas zit en me enorm goed voel bij ieder van hen. Na het examen donderdag gaan we met z'n allen naar de kerstmarkt in Gent.

***

Lichte vlinders, lichte spanning, uitkijken naar, verwachting.

The song challenge

2011-12-16T16:57:00.001+01:00

Song 37:

What song would you love to make an illustration about?

A question asked by Vlien

Elly & Rikkert

De kauwgomballenboom

Moeilijk moeilijk.
Kies ik voor een lied dat een duidelijk verhaal in zich heeft.
Kies ik voor een verhaal dat totaal alles aan de fantasie overlaat.
Of een lied dat woorden heeft waar heel rare beelden bijhoren.

...

Niet simpel en ik heb er dan ook even op gezocht. Maar uiteindelijk maakt dat niet zoveel uit. Niemand die me ooit zal tegenkomen als ik om de 3 redenen een lied zoek en zou illustreren. Maar voor deze blog heb ik gekozen voor de kaugomballenboom omdat me dat een heel leuk en speels kleurrijk beeld lijkt.
Ik heb het zowiezo voor beelden met enorm veel details maar samengehouden in 1 onderdeel zoals hier de boom zou zijn. Dan die boom met heel veel mensen in van jong naar oud. Met alle kleuren kauwgom. Tof :D Misschien dat ik me er ooit echt eens aan waag.

Gevoeld en verward

2011-12-13T23:02:00.001+01:00

Hoe veel ik mezelf wil wijsmaken dat alles in orde is, dat ik gelukkig ben, het sluipt terug en slaat me dubbel zo hard in mijn gezicht op de meest onverwachte momenten. School gaat geweldig goed, ik heb een enorme leuke klas met schatten van klasgenoten die me gewoon accepteren zonder moeite, ik vind mijn weg met ieder van hun. Ik doe me niet anders voor en die last die ik op mijn schouders lijk te dragen verdwijnt helemaal als ik op school ben. Ik doe wat ik graag doe in een geweldige omgeving. Hetzelfde als ik aan het werk ben. Ik ben op die momenten trots op mezelf dat ik het allemaal klaarspeel vanwaar ik vandaan kom.
Maar er zijn nog steeds ongelooflijke eenzame en zwarte momenten. En dat gaat dan meestal over liefhebben, geliefd zijn, eenzaam zijn, alleen staan, geen steun hebben, geen bevestiging. Het gaat over liefde en zekerheid. En ik snap mezelf er vaak niet in. Dan voel ik me zo slecht maar ik kan niet precies uitleggen waarom dat is en dat is zeer frustrerend wat me nog verdrietiger kan maken.
Ik kan een richting aanwijzen, maar ik weet niet wat ik moet zeggen of doen om het gevoel te beschrijven of te begrijpen. Ik weet alleen dat ik meer tot rust kom als er iemand bij me is die niets hoeft te zeggen en me gewoon knuffelt. Dat klinkt enorm melig, ik weet het, maar het is zo.
Het enige probleem is dat elke man daar meer in ziet dan dat het is...

Ik kan mij voorstellen dat ik voor vele mensen als een verstandig en zelf mysterieus persoon gezien kan worden. Iets speciaals. Gesloten, aardig, vriendelijk, zacht maar tegelijk streng en hard. Verantwoordelijk, slim, creatief, ... Je bent een fantastische vrouw. Zo een dingen word ik genoemd. Het zijn mooie woorden maar iedere keer als iemand het zegt dan wordt ik vreselijk ongemakkelijk. Er zal wel ergens een waarheid inzitten, maar waarom denk ik dat niet van mezelf? Waarom voel ik me zo slecht?

Ik voel teveel, ik denk teveel. Ik ben een gesloten persoon. Dat zijn dingen die mensen plots zeggen als ze me beter leren kennen. Alsof ik straal van de buitenkant maar binnenin vreselijk donker en somber ben. En zo ben ik ook wel. Zo voel ik me. Nog steeds. Maar waarom?
Eenzaamheid? onzekerheid?
En hoe kan ik een minder gesloten persoon zijn? Hoe ben ik ooit zo geworden?
En dat is de vraag die me heel hard steekt want ergens weet ik daar een antwoord op maar ik wil het niet geven. Steeds als ik er over begin na te denken word ik kwaad en dring ik het naar de achtergrond.

Het is wat ik heb geleerd. Het is zoals ik ben opgegroeid. Meer en meer begin ik te beseffen dat ik niet echt een normale kindertijd heb gehad. Als ik me een gelukkig moment moet herinneren uit mijn kindertijd moet ik heel hard nadenken. Niet dat ik toen niet gelukkig was, ik weet alleen dat er andere momenten en gevoelens overheersen. En die blijven meer hangen. Die hebben mij meer gevormd tot wie ik ben.
Iemand die haar gevoelens voor haarzelf houdt en haar plan trekt. Zo weinig mogelijk een last wil zijn. Zich opsluit in haarzelf. Schrik om iets verkeerd te doen. Hard werkt om alles geweldig te doen zonder dat ze er krediet voor krijgt, maar er wel heel graag eens een bevestiging van ziet. Zo ben ik opgegroeid. En dan wordt ik vaak nog als een last beschouwd en behandeld.

Op een moment, als puber, heb ik een schriftje bijgehouden. Er stond in op welke dag papa wat tegen mij gezegd had. Als ik een belediging naar mijn hoofd kreeg geslingerd of een verwijt. Kleine krasjes in mijn hart zijn het. 1 keer valt niet zo op, maar heel je kindertijd en jeugd lang, dat draagt zijn tol.
Een kinderherinneringen die me duidelijk zijn bijgebleven, een moment dat mijn papa mij een trut noemde omdat ik de deur niet openkreeg en hij moest komen helpen. Of dat hij met mijn broers en zus naar tv aan het kijken was en ik schoolwerk deed maar hij nog aan mij vroeg om de keuken op te ruimen. Die keer dat mama zei dat ik me niet moest aanstellen, ik lag toen in tranen met tuiten te wenen in bed omdat ik me vreselijk hard benadeeld voelde tegenover mijn broers. Het gevoel dat mijn zus altijd de persoon in de familie was die niets verkeerd kon doen, ik moest altijd naar haar pijpen dansen van mama, ik moest haar helpen maar er was niemand die mij hielp of van mij hield.

Was er iemand die van mij hield? Natuurlijk, mijn ouders houden van mij dat weet ik. Mijn verstand kan veel redenen opnoemen, ze tonen het op heel andere manieren, maar ik heb lang en hard moeten zoeken naar die manieren. Mijn hart heeft het nooit gevoeld. Of het waren die pure momenten die er zo veel te weinig waren om het goed te beseffen.

Ik belde in de week naar huis en mijn mama nam op, ik had even niets laten weten en zij ook niet. En ik hoorde aan haar stem dat ze oprecht blij was mij te horen. Moet ik dan zo ver en zo lang weg blijven om dat eens echt te kunnen merken?

En als er nu iemand mijn leven binnenstapt die wel het meest pure van zichzelf laat zien, dat hij of zij wel laat zien dat hij om mij geeft dan sla ik tilt. Ik weet niet hoe ermee om te gaan. Ik krijg schrik. Schrik om iets verkeerd te doen, schrik om niet goed genoeg te zijn, dat ze me plots doorhebben en zich vergist hebben. Dat ik het niet waard ben. Ik hou ze op een afstand en ren er zelfs van weg.

Ik weet niet hoe ik geen gesloten persoon meer moet zijn. Ik weet niet hoe ik kan houden van. Het houden van waar ik helemaal open ben naar die personen en zij naar mij. Dat ik om hen geef en niet denk, laat die vriendschap maar vergaan. Zo heb ik al veel vriendschappen zien bederven.

En dan is er Mr.Dee. Hij is ook een groot deel van dit leven. Hij is wel iemand waar ik zonder moeite helemaal van kan houden. Alleen is dat een grote fout geweest. Maar zoiets hou je niet tegen ook al weet je dat het niet kan of mag. Ook al wet je dat het beter is niet. Maar hij is en was iemand waar ik ongelooflijk hard van hou en hij deed er niets mee.
Dus ik kan mijn eigen oordeel niet eens vertrouwen.
Want als er nu iemand is, Amed bijvoorbeeld, die echt wel om mij geeft, (ondanks wat andere van hem vinden omdat hij Marokkaan is!) dat zou iemand geweldig zijn om zot van te zijn. Lief, begripvol, grappig, enzovoort. Maar ik voel helemaal niets van hem. En dat doet me enorm veel pijn, ik wil zo graag kunnen houden van wie ik met mijn verstand goed vind. Maar zo werkt het niet en ik zal zeker niet de enige zijn die dit een grote vloek vind.

Count your blessings #3

2011-12-11T12:07:00.019+01:00

Al die comics langs elkaar zien ophangen in de klas. Een opdracht mooi afgesloten. Er zitten echte mooie dingen bij en ik vind die van mij persoonlijk heel goed geslaagd. En via via heb ik gehoord dat de leraar dat ook vond. :D

Een avondje stappen met Journalist Eerst naar de Mexicaan in Leuven, was voor mij de eerste keer mexicaans en ik vond het echt heerlijk!! Ik had ver dan genoeg maar mijn bord moest leeg, zo lekker was het. hmm, wil nog eens gaan.

op het einde van diezelfde avondje stappen was er een filmpje bij hem thuis met de Westvleteren die hij me beloofd had. het heilige bier. En het was verbazend lekker. Kan ik die ook weer van mijn lijstje schrappen.

En op de trein heb ik een nieuwe tekenstijl ontdekt. Ik weet nog niet precies hoe ik die in mijn vingers ga krijgen. Maar dit portret vind ik zo tof. Die lijndifferentatie, het realistische maar steeds speelse. ik ga er dus zeker eens op verder zoeken.

Verhalen van lang geleden: Het wonder van het licht

2011-12-10T14:46:00.006+01:00

Een van mijn lievelingsverhalen. Zo geweldig slim bedacht.

Het wonder van het licht

Naar een Duits sprookje

Er was eens een koning die twee zonen had. Ze woonden in een mooi kasteel met hoge torens. Het mooiste van het kasteel was echter de grote feestzaal, die de Koningszaal werd genoemd. Daarin kon de koning wel tweeduizend gasten ontvangen.

Het volk hield van de koning want hij was goed en rechtvaardig. Maar de koning werd oud en voelde dat hij niet lang meer zou leven.

Daarom liet hij op een dag zijn twee zonen bij zich komen en zei: ‘één van jullie zal mij moeten opvolgen en regeren over mijn land. Ik houd van jullie allebei evenveel en omdat ik niet weet wie de beste koning zal zijn, zal ik jullie een opdracht geven. Wie deze opdracht het beste volbrengt, zal na mij koning worden.’

De twee zonen vonden dat wel een goed plan en vroegen: ‘Vader, wat moeten we doen?’

De koning zei: ‘Kijk, ik geef ieder van jullie een goudstuk. Koop daarvoor iets dat de grote koningszaal vult tot aan het dak. Er mag geen enkele hoek leeg blijven! En wat je koopt, dat moet je zelf binnen één dag in de Koningszaal brengen. Ga nu en denk er goed over na wat je zult kiezen.

De oudste zoon zadelde zijn paard en reed door steden en dorpen. Overal keek hij rond of hij iets zag waarmee hij voor dat ene goudstuk de Koningszaal kon vullen. Het was moeilijker dan hij had gedacht, hij zocht de hele dag zonder iets te vinden.

Tegen de avond zag hij een boer, die met een wagen volgeladen met stro naar zijn boerderij reed. Hij volgde de boer en zag dat er in de grote schuur van de boerderij al heel veel stro bijeen gebracht was. ‘Stro is niet duur’ dacht de koningszoon, ‘daarmee kan ik de zaal van mij vader vullen en dan word ik koning!’ De boer wilde het stro wel voor een goudstuk verkopen. En de volgende morgen liet de koningszoon zodra het licht werd het stro op grote wagens naar het kasteel brengen.

De hele dag was hij zelf bezig het stro in de Koningszaal te brengen. Maar toen het donker werd, was het stro op en de zaal nog maar half gevuld. Doodmoe en teleurgesteld ging de koningszoon naar zijn kamer . De volgende dag liet hij het stro weer terugbrengen naar de boer.

De koning en zijn ministers wachtten nu gespannen op de jongste zoon, die ook op zoek was gegaan. Zou hij erin slagen de zaal helemaal te vullen? En waarmee zou hij dat dan doen?

Op de derde dag kwam de jongste zoon terug in het kasteel. Hij had alleen maar een bruine houten kist bij zich. Iedereen vroeg zich nieuwsgierig af wat daar in zou zitten. Dat kan toch nooit genoeg zijn om een zaal mee te vullen!

De jongste zoon droeg de kist de lege zaal in en deed de deur achter zich op slot. Toen opende hij de kist en haalde er een heleboel kaarsen uit. Die hij voor een goudstuk had gekocht.

Hij zette ze overal in de zaal neer, op de tafels, op de grond en in de vensterbanken. En hij stak ze alle aan. Nadat het helemaal donker was geworden, ging hij naar zijn vader en zei: ‘Ik ben klaar met de opdracht, wilt u komen om het te zien?’

De koning ging met zijn ministers naar de koningszaal. Toen zijn zoon de deur voor hen had geopend, bleven ze verrast staan: de hele zaal was gevuld met het zachte licht van de kaarsen. In geen enkele hoek was het donker. De grote zaal was vol met licht.

De koning legde zijn handen op de schouders van zijn zoon en zei: ‘Mijn zoon, je hebt wijs gehandeld en de opdracht goed vervuld. Jij zult na mij koning zijn.’ De ministers riepen: ‘Ja, hij zal koning zijn! En de ogen van de koningszoon straalden als licht.

The song challenge

2011-12-09T15:38:00.018+01:00

Song 36:

A saint-nicolassong that is very special to me

Knitieklaas

Vroeger deden mijn zusie en ik dit liedje na. Ik zong eerst zij zong na. De dekens en kussens de grond op en voor de spiegel zingen als de twee meisjes van Dag Sinterklaas in pyjama. Heel de cd waar dit liedje opstaat is trouwens geweldig leuk. Elk liedje één voor één heeft mijn hart gestolen. Vooral de legende van Sinterklaas wat een redelijk triestig lied is.

Belangrijke beroepen.

2011-12-07T19:43:00.001+01:00

Juist in de les engels waren er een paar stellingen waar we in groepjes over moesten discussiëren. Eén van die groepjes had de stelling. Elk beroep is even belangrijk. En ik stond versteld wat ze er allemaal uitkraamde. En als er over zo een thema's zo een domme dingen gezegd worden word ik onrustig en kan ik niet anders dan mijn mond open doen. Ik weet niet hoe het komt maar ik ben daar heel gevoelig voor.

Zo gingen ze er op een moment vanuit dat de belangrijkheid van een beroep is af te wegen aan de hoeveelheid geld de persoon er voor krijgt om dat uit te voeren. Zelfs de leraar zei dit. En ik stond er precies helemaal alleen voor. Wat was dat nu voor iets dom om te zeggen. Want er waren zeker 3 argumenten die ik kon aanbrengen die dit onderuit haalde.

*Waarom bijvoorbeeld is er dan nog steeds een verschil in loon tussen een man en een vrouw die precies hetzelfde beroep uitvoeren? Wil dat zeggen dat de vrouw minder belangrijk is als de man? Als je dat thema plots overbrengt naar man en vrouw inplaats van naar poetsvrouw en directeur is het al heel anders.
*Hetzelfde met bijvoorbeeld jobstudenten en vaste werknemers. Laten we zeggen dat een jobstudent ook gaat poetsen in de zomer. Zelfde uren en toch op het laatste meer cash in handen heeft. Je kan dan dingen aanhalen van brutoloon en nettoloon, maar wat hebben die vaste werknemers, die poetsvrouwen daaraan? Geld is de basis van overleven in onze maatschappij. En toch krijgt die jobstudent in hetzelfde werk op het laatste meer geld in handen.
*En als je dit naar zelfstandigen verder trekt. Stel je voor, 2 precies dezelfde winkeltjes. Zelfde producten, zelfde service. Maar gewoon op een andere plaats. De ene in de stad, de andere in het platte land. Die in de stad gaat waarschijnlijk een grote omzet maken gewoon omdat er meer mensen komen. Maar wil dat zeggen dat die meer belangrijk is? Nee. Die winkel is even belangrijk voor de stadsmensen als het voor die plattelandsmensen is.

Het was dus belachelijk om de belangrijkheid van een beroep te meten met het geld dat ze ervoor krijgen. Wat me wel deed inzien dat er inderdaad een serieus verkeerd iets gaande is in onze wereld. Waarom zou die directeur inderdaad meer moeten verdienen dan zijn poetsvrouw?

Maar dat ligt misschien eerder aan de exclusiviteit van een beroep in combinatie met hoe hard een beroep fysiek of mentaal kan wegen. En ook wel in hoe gevaarlijk een beroep kan zijn. En zo zou het moeten zijn.
Ik zeg niet dat nu de lonen goed liggen. Verre van! Ik ben er zeker van dat er arbeiders zijn die veel te weinig verdienen voor het werk dat ze echt doen en er zijn andere mensen die veel te veel verdienen in vergelijking met het werk dat ze verzetten. Maar nogmaals, geld is niet de manier om de belangrijkheid van een beroep te meten.

Niet iedereen kan elk beroep uitvoeren. Dat is een feit. Niet iedereen is slim genoeg om die directeur te zijn. Maar tegelijk kan niet iedereen het fysieke harde werk van een poetsvrouw aan. Maar er zijn natuurlijk meer plaatsen in de maatschappij als poetsvrouw als dat er plaatsen zijn als directeur. En het kan heel goed zijn dat de poetsvrouw ook die directeur kan zijn omdat ze er de capaciteiten voor heeft, maar dan komt het op geluk en keuzes aan. Geluk hebben om de mogelijkheid te hebben om directeur te worden inplaats van poetsvrouw. De juiste keuzes maken in het verleden. Maar dan nog wil dat niet zeggen dat het ene beroep belangrijker zou zijn als het andere.

Want, stel. Die directeur heeft een bloeiend bedrijf en leid alles in goede banen. Maar wat is een directeur zonder arbeiders in zijn fabriek? Compleet niets. Je kan het beroep van arbeider in het fabriek dus op dezelfde lijn van belangrijkheid zetten als de directeur. Want ook de arbeiders zijn helemaal niets zonder directeur. En zo kan je alles herleiden naar het elkaar nodig hebben om je beroep te kunnen uitvoeren. Hoe je het ook draait of keert, in deze maatschappij heb je elkaar nodig en het maakt dat ieder beroep even belangrijk om een maatschappij draaiende te houden.

En er zitten echte rotjobjes bij, dat ga ik niet ontkennen. Maar als ik op straat een gemeentewerker de vuilnisbakken zie leegmaken, dan voel ik een ongelooflijke dankbaarheid. Want het werk dat hij doet IS even belangrijker dan één of andere manager. En er zijn veel mensen die hun neus ophalen voor zo een beroep, maar zo een mensen moesten zich schamen, want als die vuilnismannen het niet zouden doen, zal niet plots hun dokter de straat opgaan en de vuilnisbakken leeg maken. Ieder heeft gewoon zijn plaats.
Wat dus belangrijk is, is dat mensen respect hebben voor elkaars werk en plaats. En elkaar ook meer appreciëren. Het wil niet zeggen dat als iemand zijn handen vuil moet maken tijdens het werk een minderwaardig beroep heeft.

Het perfecte beeld zou dus een maatschappij zijn waar ieder persoon een beroep heeft dat voor hem bestemd is en waar de maatschappij is van een perfect afgewogen evenwicht van bijwijze van spreken poetsvrouwen en directeurs. Maar dit is allemaal een utopie en compleet onhaalbaar. Gewoon beginnen bij het respect hebben voor elkaars werk zou al heel veel zijn.

En natuurlijk zijn er nutteloze beroepen. Maar heel de afgelopen gedachtengang is buiten deze beroepen gerekend. Want nutteloos is voor mij hetzelfde als niet bestaand of zou niet mogen bestaan.

Wat vind jij ervan? Het is toch iets om even over na te denken niet?
Laat me iets weten want wil zeker eens verder denken met andere inzichten.

Eerste werkdag

2011-12-05T22:04:00.000+01:00

Meneer wil een 669 hebben want hij weet niet waar hij zijn 1305 anders in moet meenemen die éne 1313 zal hij zo wel opeten.

Mensen die deze zin begrijpen hebben ooit aan een kassa gestaan. Vandaag heb ik er mijn eerste uurtjes achter besteed en ik heb geen vijf minuten stilgestaan. Waarom heb ik ook werk in een winkel waar geen stoeltjes achter de kassa staan? 5 uur rechtstaan op een vierkante meter. Stressen over codes en toetsencombinaties.
Maaltijdcheques.
En als je al op ok hebt geduwd vragen ze plots, mag er nog 20 euro zo bij?
Lap... ik zal zien, en dan duw ik een paar knopjes en slaat dat misschien tilt.
En iedere keer als er een lege band is, dan staat er plots iemand nieuw. Af en toe is de vrouw die mij moest begeleiden ingesprongen. Het is echt een drukke GB. En als je al dat getoets en geld terug geven en dergelijke iets of wat goed doet komt er plots een engelstalige persoon af die champagne vraagt die achter de kassa staat en dat terwijl het zijn beurt nog niet is!! en plots staat die achter de kassa om naar de champagne te kijken. Chaos in mijn hoofd!!!
Dan waren er nog kapotte frietzakken en frieten die overal heen vlogen. dronken madammen die me tof noemen en door heel de winkel lopen met betaalde blikjes maar het ticketje kwijt zijn.

Maar waar ik nog het moeilijkste mee ga hebben is het Gents accent en dat ik wel af en toe moet vragen, Watblieft?

Op het begin kon ik nog zonder problemen dingen vragen aan de vrouw die mij hielp, op het einde van die vijf uur kwam er soms een zucht bij. ik durfde bijna niets te vragen. Maar hoe kan ik nu weten dat look 79 cent kosten en dat ik dat in afdeling ??? moet ingeven.
Dus moest ik meer en meer mijn plan trekken. En het kon me niet schelen als er een lange rij stond. Af en toe zei ik er lachend bij, sorry, eerste dag werk. En dan knikten de personen die stonden te wachten eens vriendelijk en begrijpend. Veel succes kwam er zelfs bij iemand bij.

We gaan zien hoe hoe het allemaal op zijn pootjes terecht komt :D

Oh, en af en toe ook nog leeggoed tellen en opschrijven.

Count your blessings #2

2011-12-05T00:04:00.000+01:00

Kooktips die ik leer kennen via Pinterest. Wist je dat als je een houten lepel op je ketel legt het water niet zal overkoken!! Ik heb het echt geprobeerd en een foto gemaakt als bewijs zodat zelfs Fitch mij zou geloven.

Een opdracht die ik ver binnen de tijdslimiet af had en waar ik enorm tevreden mee was. Vrijdag nog even voorgelegd en moest een paar veranderingen aanbrengen.

Mijn kookkunsten, dat ik zelfs met enorm weinig in huis nog steeds lekker kan koken. Ofwel dat ik gewoon niet zo kritisch ben in smaak.

De eerste Sinterklaas kunnen geven aan mijn liefste metekindje.

Mannen die uit het niets komen en zo een dingen zeggen zodat ik achterover val en hele lichte kriebels krijg, wie weet :D

The song challenge

2011-12-02T14:09:00.000+01:00

Song 35: A song that would be the perfect theme-song for your own tv-show?

A question asked by Vlien

The Story

Brandi Carlile

Haha, zo een grappige vraag. Voor welk soort serie zou ik gaan. Detective, misdaad, humor, drama...
Maar ik heb gekozen voor een lied dat gewoon alles zegt. Het is een mooie inleiding op een serie niet?
Het is zacht op het begin en komt dan meer swung in. Het heeft hier waarschijnlijk al eens online gestaan maar bij deze heb je hem nog eens met de orginele zangeres.

Bijna 2 uur 's nachts

2011-12-02T01:46:00.001+01:00

Het is weer zo een nacht. Niet in slaap vallen gewoon door het piekeren. Door me rotslecht te voelen en tegelijk met mijn meest logische verstand dat gevoel te ontcijferen. Alleen zijn er op dit moment teveel factoren om precies te weten waar de fout zit. Maar ik denk dat een grote schuldige mijn pil is.
De kans is groot dat ik morgen migraine krijg en ik heb zo een zin om de medicijnen tegen de migraine niet in te nemen gewoon omdat ik me dan echt slecht voel. Fysiek slecht. Zo slecht dat het piekeren van de afgelopen week eindelijk zal stoppen omdat ik me te hard druk maak over de barstende hoofdpijn.
Maar naast dat de pil me tegenwoordig migraine geeft heb ik ook een groot vermoeden dat die depressieve gevoelens er ook van komen. Het is dus mijn stopweek. En het is me de laatste maanden opgevallen dat ik steeds juist voor mijn stopweek en zeker tijdens mijn stopweek enorm neerslachtig ben.
Deze week is gewoon één van de grootste dieptepunten met al het nieuws dat ik verwerkt heb gekregen. En dat zit ik dan te beredeneren. Ja, je voelt je slecht... maar waarom plots nu? Waarom als al de rest zo goed gaat? Waarom voel ik me zo alleen terwijl ik er op andere momenten gewoon mee om kan. Is het nu even de druppel of ligt het er inderdaad aan omdat het die stopweek is?
Maar zoals ik zei zijn er teveel factoren op dit moment. Zo ben ik overgestapt naar een ander antidepressiva omdat die wat ik nam er ondertussen voor gezorgd heeft dat ik 10 kilo ben bijgekomen in een klein jaar tijd. Dat komt heel subtiel, in de vorm van vreetbuien, of juist iets meer op je bord leggen omdat die dingen niet zo belangrijk zijn om je druk over te maken. Je wilskracht om nee te zeggen tegen dat 1 snoepje is bijna compleet verdwenen want je denkt "ah foert." terwijl ik mezelf voor die antidepressiva streng op de vingers zou tikken. Blijkbaar zou bij deze antidepressiva dat minder zijn. Allen begint de schrik me nu om het hart te slaan dat het niet goed genoeg is en ik weer helemaal op het begin terecht kom. Daar waar ik stond zonder de antidepressiva.

Toch raar hoe zo een pillen je leven kunnen veranderen. Het is zo subtiel. Je hebt het niet in de hand. Je hebt het niet eens door. en je merkt de verschillen pas na lang analyseren. Toch bij mij...
En dan lig ik hier maar te piekeren. Hoe komt dit, waar komt dit allemaal vandaan. Die gevoelens die ik heb, zijn die er altijd geweest en komen ze nu gewoon versterkt en niet meer verstopt naar boven of ben ik mezelf nu dingen aan het wijsmaken? Maar dat zou ik maar heel raar vinden. Het zal ergens onbewust altijd wel ergens hebben gezeten. Ik ben er nu gewoon enorm veel mee bezig en ik heb waarschijnlijk net iets meer negatieve herinneringen als een andere jonge vrouw van mijn leeftijd in deze situatie zou hebben. Dat en ik ben soms een hypergevoelig mens. Mijn hart ligt op mijn tong en het lijkt alsof verdriet enzovoort altijd net dat ietsjes dieper snijdt bij mij als bij een ander. Ik ben er eerlijk in en wil mezelf niet meer wijsmaken. En dat is wat er anders is dan een paar maanden geleden toen ik nog niet naar Elfje ging. Toen kon ik mezelf nog dingen wijs maken. Nu niet meer. juist daarom dat ik niet kan vluchten in leugens of verzachtende omstandigheden.

Ik ben echt een wrak geweest afgelopen week, en zal nog wel een week of anderhalf nazinderen. Mijn wangen zijn geen 24 uur aan een stuk droog geweest van de tranen. Het was de ene huilbui na de andere. Maar afgewisseld met periodes waar ik ongelooflijk redelijk was en keihard werkte voor school. Om dan weer uitgeput mezelf in slaap te wenen. Ik ben gewoon blij als er weer wat stabiliteit is... Want daar was ik juist zo goed in geworden. Dat is gewoon het ergste, alles ging zo goed, school gaat geweldig en vlot. ik vind eindelijk mijn weg met vrienden en vriendschappen en dan is er weer dit. Het kaartenhuisje dat weer in elkaar stort... En dan vertel ik erover bij vrienden. Gewoon online ofzo... en dan steken ze een hart onder de riem maar barst ik weer in tranen uit. Ze zijn allemaal schatten en hebben uiteindelijk hun handen vol aan mij en mijn "gevoelens". En kan me voorstellen dat ik vreselijk vermoeiend ben. Maar soms heb ik het gewoon nodig om te horen wat je van me denkt of dat het wel goed komt. Ook al schreeuw ik dat ik dat niet wil horen omdat het toch niet waar is en niemand dat kan weten. Af en toe moet je dat gewoon uit het niets tegen mij zeggen. Als ik gewoon lachend naar je kijk rustig knik en ja zeg is alles goed met mij. Als ik daarentegen bedrukt kijk en elk moment in tranen uit kan barsten, dan is er weer iets gaande met mij en die kop van mij.

Muziek in mijn oren

2011-11-29T12:27:00.003+01:00

Dit liedje staat al een tijdje op repeat in mijn oren. Ik zou hard willen meezingen keer op keer maar dat zou nogal vervelend worden voor mijn klasgenoten.

Tijd om mezelf terug bijeen te rapen na gisteren en er weer helemaal voor te gaan. Een avondje compleet in de put gezeten terwijl knuffelbeer bij mij was. Wat natuurlijk niet leuk was voor hem maar ik kon me echt niet vrolijk voordoen en dat heeft hij meteen door. En uiteindelijk ging het niet allemaal over Mr.Dee. Eerder helemaal over mij en dat ik eens eindelijk voor mezelf moet opkomen en in mezelf moet geloven. Dingen die ik enorm goed weet maar door het te weten verandert dat gevoel nog niet.
ik was wel blij dat knuffelbeer de moeite nam om er eens over te babbelen. Hij verplichte me tot vervelends toe omdat ik anders mijn mond toch niet open doe. Er zijn dingen die ik gewoon niet luidop kan zeggen omdat ik weet hoe belachelijk ze klinken. Omdat ik weet welke reactie erop komt. Het ene cliche na het andere zal en wordt op me afgevuurd. En dan wordt ik alleen maar kwaad, omdat ik ook elk cliche ken en omdat ik ook weet dat het belachelijk is wat ik zeg. Maar nogmaals, het gevoel verandert niet. Volgend werkpunt zeker?...

Mr. Dee en zijn leven

2011-11-28T17:01:00.000+01:00

Mr.Dee zijn vriendin is zwanger en mijn wereld stort ineen.

Ik word rond de oren geslaan met goed nieuws van andere mensen en het doet steeds pijn, de ene na de andere persoon die ik ken heeft uit het niets een lief, gaat trouwen, samenwonen, bouwen of krijgt een kind. Maar deze kwam enorm hard aan.

Ik was gewoon van school naar huis aan het wandelen met een BenW en dacht Mr.Dee een berichtje te sturen. Het was normaal de bedoeling dat we elkaar vorige week zouden zien maar dat was door zijn drukke schema niet doorgegaan. Daarom dat ik even wou polsen...

Hoe is je dag? xx

Druk..Was ook druk weekend met.. Vreemde twist.. Weet nog ni goed hoe ik ermee om moet.. x

Op dit moment kreeg ik het al spaans benauwd, dit klonk niet goed.

Wat voor twist?

Mijn vriendin is zwanger.. en besef het nog ni goed denk ik..

Ik las het bleef even stilstaan. slikte en had een vreselijke knoop in mijn maag. In mijn hoofd schreeuwde het NEEEE!! maar zei heel stil Shit. Ik hoorde niet meer wat BenW zei. er was alleen een heel groot zwart gat in mijn hoofd. Complete verwarring en schok. Allesbehalve blij zijn met dit nieuws. Ik stuurde dan ook met een heel wrang gevoel het volgende bericht.

Proficiat denk ik..

Wie was ik ook om blij voor hem te zijn. Hij moest echt geen enthousiasme van mij verwachten. Maar dat heeft hij ook geweten. En misschien sluit mijn gevoel een fractie aan bij zijn gevoel.

Zit met gemengd gevoel :( weet nog ni goed hoe ermee om denk ik..

Wel, dan zijn we met twee.

Ik had gedaan met vriendelijk zijn. Ik was gekwetst en kon niet doen alsof ik blij was voor hem. nu kwamen één voor één de vragen op. Ik was kwaad geworden. Hoe kon die trut van zijn vriendin dat nu doen? Want ergens uit jack zijn reactie kon ik wel opmaken dat het totaal niet gepland was. En ik weet dat hij er echt nog niet klaar voor is. Ik wou haar gewoon stampen en slaan, zwanger of niet.

was het dan gepland?

waarom antwoord je niet meer?

Nee was ni gepland..

Ik had dus gelijk. En ergens vond ik het een geruststelling. Als het wel gepland was, had ik me enorm bedrogen gevoeld door hem. Ondertussen was ik aangekomen op mijn kot. Ik heb me heel de wandelweg met die klasgenoot sterk gehouden, het was niet eens moeilijk door de schok, maar alleen kwamen krokodillentranen. Een hysterische huilbui die kwam en ging.

Ik weet dat dit het laatste van je piekeren is nu, maar wat met dit van ons?

Weet het ni goed.. Wil u ni kwijt.. :( x

Natuurlijk dat ik met deze woorden weer in een huilbui terecht kwam... Maar tegelijk moest hij geen sympathie van mij verwachtten. Ik was hier het grootste slachtoffer. En ik deed meteen zijn woorden teniet

Maar haar ook niet.

Nee.. Zeker gezien de situatie nu.. Wat is uw gevoel?

In al die tijd dat ik hem ken heeft hij nooit gevraagd hoe ik me voel... hij is echt helemaal van de kaart... weet totaal niet waar gaan of staan. Zijn wereld is in elkaar gezakt voor iets waar hij nog lang niet bij had stilgestaan. Ik weet dat hij graag ooit papa zou willen zijn maar ik weet ook dat het niet nu was.

Een vreselijk gevoel

En wel omdat ik meer en meer het gevoel kreeg dat er nu een einde kwam aan hem en mij. Of wat het ooit geweest is tussen ons. Niet omdat het "hetjuiste is om te doen" maar wel omdat ik het gewoon niet aan zou kunnen te weten dat de enige man waar ik ooit zo hard van heb gehouden een leven officieel start met een andere vrouw.

Ik denk dat het tijd wordt dat ik uit je leven verdwijn. Ik wil het niet en zal makkelijker voor jou zijn en ik wil heel hard schreeuwen en vloeken. maar dit wil ik gewoon niet meemaken want dat kan ik niet aan omdat ik nog steeds haar plaats wil hebben. en ik ga je keihard missen en het gaat lang duren voordat ik me over jou heen heb gezet maar de knoop is door en je hebt een leven met haar. en jij hebt die keuze gemaakt. xx

De enige troost die ik nu had was de zachtheid van mijn bed en dekens. ik kroop er nog meer als een bolletje in. half in slaap aan het vallen van vermoeidheid en half wachtend op een bericht

Zeg iets

Weet nie hoe hier op te reageren.. Is zoveel en alles bij elkaar :(

Dat kon ik hem niet kwalijk nemen. En kon meeleven met zijn complete verwarring. Had nu wel voor hem daar willen zijn. Gewoon als troost, als aanwezigheid, als vlucht even van al het gepieker. Naast hem zitten en stil zijn.

Pak je tijd en laat dan ooit nog eens van je horen. xxx Ik hou van je (en vervloek mezelf erom)

Na dat bericht ben ik gelukkig in slaap gevallen.

Recept: Gevulde Paprika's

2011-11-28T15:46:00.001+01:00

De eerste echte keer dat ik mijn eigen keuken gebruik op mijn studio. En het was voor Gevulde Paprika. Iets dat ik nog nooit had klaargemaakt maar vaak genoeg thuis had gegeten. En wie wist dat, je kan er praktisch niets meer verkeerd doen. (behalve het kruidenpotje er overheen kiepen omdat het dekseltje niet goed vastzat...)

Ingrediënten:
-Mooie paprika's
-groenten om in de paprika te doen (naar eigen smaak) ikzelf ging voor een zakje wokgroenten en sjalotjes.
-zo van die driehoekige smeerkaasjes
-gesnipperde kaas
-rijst
-bouillonblokje
-gehakt ikzelf koos voor kippengehakt, heeft net iets meer de juiste smaak.
-ketchup (niet vergeten!)
-kruiden naar eigen smaak

Zoals je al merkt, er is heel veel naar eigen smaak te kiezen. En dat is het leuke want je kan dit vaker maken ook al heb je niet juist die ingrediënten in huis. Je kan gewoon even creatief zijn met wat je hebt.

Je begint met de toppen van de paprika's af te snijden. Je haalt de zaden eruit. De deksels snij je in stukjes zo klein mogelijk deze blokjes zijn de eerste groenten van je vulling.

Ondertussen dompel je de paprika's even in heet water zodat ze al wat gaar worden en lekkerder zijn om naderhand te eten.

Dan snij je al je groenten die je hebt zo klein of groot als je zelf wil. Bij mij waren het dus die sjalotjes (amaai mijn ogen) en een zakje wokgroenten die al klaar waren.

Dan begin je al maar met wat kruiden erbij te doen (en zorgt dat het potje kruiden niet helemaal op je groenten beland zoals bij mij)

Ondertussen kan je beginnen met je gehakt klaar te maken. Ik heb deze bewust niet bij de groenten gedaan omdat er vegetariërs en moeilijke eters bij waren.

De wok werd boven gehaald en de helft van de groenten belande erin.

Ook kwam er een tasje heet water met bouillon (dit wordt je saus) bij en twee driehoekjes smeerkaas.

De eerste porties (vegetarisch) was klaar. Deze vulling verdween al in 3 paprika's

Dan nam ik de andere helft van de groenten en deed het in de wok
het gehakt kwam erbij.
Ook hier de boullion en de kaasjes.

HIER ZOU OOK DE KETCHUP BIJ GEVOEGD MOETEN WORDEN voor extra smaak
maar dat was ik dus compleet vergeten. (voor de volgende keer)

Je roert natuurlijk alles weer heerlijk door elkaar.

En die vulling mag ook verdwijnen in de paprika's.

Als dat is kan je nog een smeltkaasje nemen en elke paprika voorzien van een heerlijk stukje bovenop.

Daarbovenop komt dan de geraspte kaas. En klaar is kees voor de voorbereiding.

De avond zelf heb ik de paprika's gewoon terug moeten opwarmen en onder de grill steken en de rijst klaarmaken. En er stond met weinig werk op de avond zelf een heerlijk zelfgemaakt maal op tafel

Home sweet home: Badkamer

2011-11-28T12:00:00.017+01:00

Deze deur leidt naar mijn badkamer/dressing. Ik heb zelf de papiertjes op de ruitjes geplakt omdat je anders gewoon kon zien als er iemand op het toilet zat. Het geeft wel een tof sfeertje in de studio om die deur zo te zien.

Maar welkom dus in mijn badkamer, hij is de helft zo groot als mijn studio. Je kan er bijna in dansen. Af en toe kraakt de vloer wat. En ik heb er plaats genoeg om mijn rieten poef neer te zetten. Die doet nu zijn werk als pyjama en handdoek houder.

Als ik naar het wc ga denk ik wel nog af en toe dat het te koud is op die badkamer. Maar die gaan verwarmen gewoon omdat ik er af en toe met mijn bloot gat sta vind ik wat nutteloos. Ik doe aan doorbijten en energie besparen.

En kijk eens naar al die kasten!!! ik kan er zoveeel in kwijt. Dat is echt zalig. Geen extra rommel van tassen koffers, zakjes of dergelijke in mijn leefruimte omdat ik het allemaal in die kasten kwijt kan.

Mijn douche is nog zoiets zalig! Groot en netjes met nog extra massagedouchekoppen en stoeltje. Wie had dat gedacht voor een oudere studio. Het enige vervelende is wel dat hij niet helemaal waterpas staat maar daar ga ik me niet druk om maken. Waar ik me de eerste weken wel druk over heb moeten maken was dat de douche vreselijk verstopt zat, maar dat is al opgelost.

Oh nu ik de WC hier zie staan. Die doet er wel enorm lang over om terug gevuld te zijn. Zeker een minuut of 3. Misschien moet ik het eens timen. :D Als ik 's nachts naar het wc ga ben ik er zeker van dat ik terug ingeduffeld in mijn bed lig te slapen voordat die stopt met bijvullen van de bak. Wel vervelend. Maar weer iets waar ik me echt geen zorgen om ga maken.

Count your blessings #1

2011-11-27T16:44:00.002+01:00

En dan ga ik nu eindelijk ook eens af en toe maar niet elke week een blessings doen. Want af en toe denk ik, Amaai dat is nu eens leuk. De bedenkster Anki ofwel Zilverblauw vind je hier met nog een hele lijst van mensen die ook meedoen. Zeker de moeite om die kleine dingen te leren apprecieren. En bij mij waren het de volgende deze week.

Een pennetas in gebruik nemen die ik al een jaar heb en die zo handig blijkt te zijn. Het geeft me gewoon een proffesioneel en gelukkig gevoel om al die spulletjes te kunnen uitrollen. Mooi naast elkaar gesorteerd. Dat is pure kunst in wording

Cadeautjes die totaal niet verwacht waren. en waar je dan dubbel gelukkig mee bent. Vooral als het in leuk papier komt.

Mijn eerste etentje op mijn studio. Het geeft echt een leuk gevoel gastvrouw te zijn.

Plantjes die plots tussen mijn schoenen staan met een kaartje bij van de kotmadam om me een fijn weekend te wensen. En ik was juist aan het denken om nog een extra plantje te kopen voor hier op mijn studio.

Mooie contrasterende kleurtjes op mijn tafel. Je zou bijna geen clementijntjes durven te eten omdat het er te mooi uitziet. Maar als ik dat doe worden de kleuren waarschijnlijk iets te wit en donzig.

DRIE verkochte T-shirten op Redbubble met de Sinterklaas tekening op. Ik hoop dat de kopers hem nog te pakken krijgen met 5-6 december!! Ikzelf sprong een gat in de lucht.

En Cadeautjes alweer! Maar dan om zelf te kopen. Mijn meter is maandag jarig en ze krijgt 6 cadeautjes. Zes dezelfde maar toch verschillend. Het inpakken is ook apart gedaan. Zo ging het in de winkel: "Samen inpakken?" "(even denkend) euh, nee apart liefst dat is leuker om uit te pakken." "Ja dat is waar, maar wel moeilijker om in te pakken, maar het zal wel lukken." Was wel even grappig. Ben benieuwd wat ze ervan gaat vinden. Ik zal ze in het Sinterklaasweekend cadeau kunnen geven want dan ga ik nog eens richting Limburg.

Meidenavond

2011-11-27T16:26:00.001+01:00

Deze zaterdag was dan eindelijk de datum aangekomen waarop de meiden langs zouden komen op mijn nieuwe studiooke. Ik keek er zo hard naar uit en had er dus ongelooflijk veel zin in. Ik had hen al laten weten dat ik zou zorgen voor een lekker avondeten. En mijn tijd ging in de voormiddag dan ook naar tafel zo mooi mogelijk dekken en eten voorbereiden. Het werd gevulde paprika, iets dat ik nog nooit zelf had gekookt maar wel genoeg had gegeten thuis. Dus een telefoontje naar huis om te vragen hoe dat precies in elkaar zat (het recept krijgen jullie ook nog.)

Maar Toen!!!

Twee van de drie meiden bleven slapen. Ik had een matras en een luchtmatras klaarliggen. Alleen kon die luchtmatras nog niet opgepompt worden want ik had geen pomp. Dus even naar de Blokker of Hubo of zo een winkel die hier dicht in de buurt ligt. Toen ik in de Hubo stond begon ik rij per rij af te gaan om te zien als ze het er toevallig hadden. En na een rij of twee merkte ik een kleine oude vreemde man op die naar mij glimlachte. Niet bewust van de situatie en zo vriendelijk als ik altijd ben glimlachte ik vriendelijk terug en liep verder om verder te zoeken. Toch vond ik het een beetje raar en ik begon de man wat de mijden die blijkbaar ook wat verloren liep tussen de rekken. Tot ik plots toch met hem alleen stond in een rij. Hij zei iets onverstaanbaars in het Marrokaans ofzo. En vriendelijk als ik altijd ben gaf ik antwoord. Dat ik iets aan het zoeken was. En plots gaf hij me een hand. Nog iets raar aan het zeggen in die taal en voor dat ik het wist wou hij me zoenen. Toen zei ik gewoon keihard "ohnee!" en liep snel verder. "1tje maar!" Bah bah, ik was even helemaal geschokt wat er me net overkomen was. Maar goed, ik heb een pomp gevonden en in sneltreinvaart terug naar mijn studiooke gegaan.

Vlien kwam als het eerste aan in Gent. En ze had al hints laten vallen dat ze Gent wel wou ontdekken. Maar het was al wat later in de avond en heel veel tijd was er niet. Dus zaten we in het oude centrum van Gent en hadden we met Nini ook daar afgesproken. Het ene winkeltje volgde na het andere en ik kon zelfs een cadeautje kopen voor mij jarige meter. Ondertussen had ik af en toe contact met Nini om te vragen als ze het ging vinden, want ook zij kende geen weg in Gent. Maar ze is nooit aangekomen op de Korenmarkt ... Want na berichtjes op en af te sturen, af en toe eens te bellen was het duidelijk. Ze zat in een heel ander deel van Gent dan dat moest. En de tijd begon wat op te geraken want Goudlokje zou bijna aankomen aan mijn studio. Wat een situatie. Nu had Nini een uurtje op trams en treins gezeten om nergens heen te gaan. Ondertussen hadden Vlien en ik het schitterende Gent by night gezien. bijvoorbeeld de Graslei... oooh het blijft mooi!

Maar na wat af gelachen te hebben over de situatie stonden we in de avond met ons 4 op het station Gent-Dampoort om van daaruit samen door te gaan naar mijn nieuwe plaatsje. De 4 terug bij elkaar, het was een goed gevoel.

En hier zijn de schatten van Meiden

We hadden ons aan tafel neergezet en ik begon aan de afwerking van het eten. Gewoon wat water op het vuur voor de rijst en de grill/microgolf aanzetten voor de paprika's. De wijn werd ontkurkt, één witte fles voor hun één rode voor mij (tja, ze willen geen rood.) en de toon van de avond werd gezet. Babbelen en bijkletsen.

En plots stond er een envelop op mijn plaats. Midden in mijn zin was dat ook wat ik zei. Oh hier staat een envelop... Er zat een mooi kaartje in dat later ook een mooi plaatsje gaat krijgen. Maar vooral de tekst was weer helemaal Goudlokje om te schrijven. Zo moeilijk he, hoe moet ik dat kaartje nu gaan zetten om zowel de tekst als de tekening te zien..

Maar toen stond Nini er nog met een cadeautje. in een geweldig zakje!!! Kijk hoe tof!

En er zaten gewoon heerlijke chocolaatjes in om in warme melk te dompelen om zo warme choco te krijgen. En! het zijn verschillende smaken!! ik kan niet wachten om mij eens heerlijk te installeren op mijn bed met een heerlijk tasje melk en zo een stokje.

En dat was al zo leuk om te krijgen maar toen kwam er nog een cadautje!! Een groot!! in dit inpakpapier en van Emily Puck een winkeltje dat je gewoon leeg wil stelen omdat er alleen maar mooie dingetjes staan. ik stond bijna te trappelen om het open te doen maar dacht in mezelf, kalm blijven. CADEAUTJE!!!!!

En er kwam een enorm mooi doos/kistje uit. Perfect! want juist in die middag was ik nog aan het rondlopen met kommetjes en doosjes om te vinden voor op dat tafeltje om mijn kettingen enzo in kwijt te geraken. En deze stond er perfect. En zo mooi!!

Merci meiden ik ben er enorm blij mee.

En toen ging de avond zoals gepland verder. Het eten was ondertussen klaar, gelukkig want ik had echt honger. En het zag er zo goed uit!! Ik vind die rol van gastvrouw zijn wel een toffe rol.

Mijn allereerste etentje dat ik ooit gegeven heb is dus tof geweest en zeker geslaagd. Nadat de Paprika's bijna alle zes verorberd waren. kwam er een mini-ijsje. (ik dacht toevallig, ah! die heb ik ook nog liggen en ik heb er wel zin in.)

Het was wel even grappig. dat zijn ijsjes die je in 2 happen ofzo op hebt. En het pijne was bijna op terwijl Vlien haar ijsje nog niet eens fatsoenlijk uit de verpakking was. ik schoot in de lach en Nini had wel meteen door waarom, ze dacht precies hetzelfde. Vlien is altijd de grootste tater geweest van ons vier.

En na dat ijsje was het tijd om Gent by night te laten zien. Onze jassen en schoenen gingen aan en deze keer gingen we met 4 richting Korenmarkt. Eerst naar Het Spijker. En op zaterdag is het echt een stukje drukker in stappend Gent, met een wat ouder volk. Die moet ik dus onthouden.

Na Het Spijker was het voor Vlien tijd om door te gaan, anders ging ze haar trein missen. Dus namen we afscheid van haar waarop we met drie nog bij The Pink Flamingo aan belanden. Een zot cafe met toffe muziek en die echt wel een dansvloer missen. Dus! als ik ooit een cafe open, dan is het ook van die oldies muziek maar met dansvloer.

Na the pink flamingo was het terug richting mijn studiooke (ook wel om mijn portemonnee te sparen.) Maar ook wel omdat het naar mijn gevoel even genoeg was met lawaai van cafés. terug op de studio werd de tafel opzij geschoven en de matrassen klaargelegd. De rest van de rode wijn ging er ook aan de m&m's die voor kleur hadden gezorgd op de tafel verdwenen allemaal en Nini had de zak chips in de kast gevonden. Nog tot 2 uur zaten we te babbelen. Totdat we plots wel moe genoeg waren om te slapen. En het moment dat ik de matras raakte was ik waarschijnlijk weg geweest.

De volgende morgen was ik zeker een uur voor het afgesproken uur wakker. Dus ik hield mezelf nog wat op internet bezig totdat het tijd werd om de croissants in te leggen voor het ontbijt. Stilletjes aan waren de meiden ook wakker en de matrassen verdwenen terug op hun plaats. de tafel terug in het midden van de kamer zodat het ontbijt inclusief sintsnoep klaar stond voor het ontbijt. Hm, zo moet ik vaker ontbijten. Ook al was het al 11 uur.

Dan werd nog de afwas gedaan van het afgelopen weekend wat verbazend snel ging. Gelukkig want het was bijna mijn hele servieskast. Alleen zou het niet fijn zijn geweest om te doen. En toen Nini en Goudlokje klaarstonden om te vertrekken was ook weer heel mijn studio op orde. Heerlijk om op deze manier af te sluiten. Buiten regende en waaide het wat teveel, ik stond nog op blote voeten en mijn tanden niet gepoetst dus zwaaide ik hen uit vanuit mijn deuropening. Dit was een enorm leuk weekend geweest.

The song challenge

2011-11-25T13:39:00.012+01:00

Song 34

A song that you like to listen to when you're starting a new chapter in your life?

Een vraag door Vlien gesteld.

Joshua Radin

Brand new day

Meer woorden dan de tekst is niet nodig.

Dat leeg gevoel neemt weer over

2011-11-23T20:26:00.000+01:00

Juist op facebook vernomen dat de nicht die een jaar jonger is als mij zwanger is. Ik kan gewoon geen goed nieuws meer aan! Een koppel dat ik een koppel heb zien worden in het middelbaar zijn getrouwd. Mijn oudste broer krijgt er in april een kind bij. Mijn andere broer is pas verhuisd naar zijn gekochte huis en hebben uiteraard mijn metekindje gekregen. Een vriendin heeft eindelijk knopen doorgehakt en plant om naar Engeland te verhuizen. Ping heeft zo plots uit het niets een vriendin.

En ik zit als een tiener nog wat aan te modderen op de hogeschool in een richting waarvan ik niet eens weet als ik er wel werk in kan vinden. Ben nog steeds hotteldebottel zot van een man die zijn vriendin kiest. Heb een studio waarvan ik alleen maar hoop dat ik het na januari kan blijven betalen.
Ik voel me een klein kind! Ik voel me belachelijk. Ik zou mezelf uitlachen als ik mij tegen kwam. Zo een mislukkeling die zichzelf als maar blijft wijsmaken dat alles goed komt en goed is omdat ze er anders aan onderdoor gaat.

Ik wil gewoon kunnen liefhebben. De rest kan me allemaal gestolen worden, dat gaat wel vooruit als ik wil of niet. Maar dat houden van... vooruit gaan, een toekomst zien. Is totaal nergens te vinden.
Ik krijg hoe meer en meer last van dat gevoel, mis genegenheid, geborgenheid, passie, lust, liefde. Ik mis die belangrijke persoon om mijn leven te "starten". En ja de meeste zeggen nu, maar je leven is al bezig en het is wat je er zelf van maakt. Dan zijn er nog cliché oppeppers die zeggen, hou de moed erin, jou tijd komt wel. Maar op dit moment kan ik mezelf dat niet meer wijsmaken. En voel ik alleen maar die grote leegte;

Dus mensen, hou al je goed nieuws voor jezelf. ik wil het niet meer horen omdat ik het niet meer aankan. Ik ben oprecht blij voor jou, maar val mij er niet mee lastig en wrijf het niet in mijn gezicht. Ik ben vreselijk jaloers en bijt en schreeuw als het mij teveel wordt.

En dan ga ik nu weer proberen te vergeten hoe graag ik wil houden van, hoe graag ik kinderen wil met die man waar ik van MAG houden. En die ook van mij houdt. Het klinkt als iets dat nooit zal zijn. En dat is hoe het ook voelt voor mij. Iedereen ooit maar ik waarschijnlijk nooit. Ik ben ervan overtuigd. En ondertussen slik ik in het goed nieuws van andere en vooral in deze tijd, meer en meer naar de feestdagen toe denk ik, ROT OP! En ik doe gewoon alsof er geen kerstmis is alleen, het geen eindjaar aan het worden is, en alsof ik niet verjaar.

Verjaardag van een klasgenoot

2011-11-23T13:11:00.000+01:00

De volgende klasgenoot was jarig de maandag. En natuurlijk gingen we voor haar verjaardag ook op stap. Dat op een Maandag. Het voelde maar raar en onverantwoordelijk. Ik wou het echt niet te laat maken of ik zou een hele week nodig hebben om bij te slapen, het nadeel van ouder zijn dan de rest. En toch is het 1 uur 's nachts geworden. Voor de rest was het blijkbaar 4 uur 's nachts. Toen ik dat hoorde de volgende morgen was ik echt blij dat ik door was gegaan. Ik zou twee weken nodig hebben gehad om terug wat op tempo te geraken met schoolwerk en dergelijke. Want schoolwerk begint nu wel serieus een vaartje te nemen. Volgende week is het de deadline voor de comiccover. de week daarop de LP plaat voor illustratie en ergens verderop de deadline voor mijn pretpark dat maar niet vooruit wil gaan. Alles lijkt zo op een vreselijk langzaam tempo te gaan. Zelfs die tekendictees zijn zo veel werk. En toch! weiger ik mijn gewoon leven opzij te schuiven voor schoolwerk. Ik ben niet zot en zal het geen tweede keer doen. Ik wil eerst leven en dan werken.

Een foto van de jarige.

En nog eens langs het dreupelkot voor jenevers in alle smaken.

en nog een vreselijk lelijke foto van mijn zwembandjes!! Moet echt terug die kilo's kwijtgeraken...

Het begint wel wat moeilijk te worden om deze blog steeds up to date te houden :p Er gebeurt dan ook zoveel de laatste dagen. En dat ik het niet altijd opschrijf is juist goed, Niet omdat ik het niet wil delen met jullie, maar eerder omdat ik geen tijd heb om heel mijn verhalen neer te schrijven omdat ik nieuwe verhalen aan het beleven ben. Dus, af en toe zal hier nog eens een berichtje binnenstromen over bijvoorbeeld een Amed die me een lesbienne noemt omdat ik geen interesse heb in hem. Daarna zelfs kinderachtig. Ik probeer contact met hem te verbreken maar hij heeft het niet echt door. Zijn gsm nummer is al verwijderd, ik vertrouw hem gewoon niet meer.
Ook ben ik zondag bij Ping gaan poetsen. Yay! een jobje :) Eentje waar ik Ping ook af en toe nog zie. Perfect dus. En het is eens leuk om totaal iets anders te doen dan aan mijn bureau te zitten en tekenen. Eens stof afvegen, poetsen, stofzuigen en met de kat spelen. Het is plezant. Maar ik moet niet vergeten die dingen ook eens af en toe bij mij in de studio te doen :p
Het echte werk zoeken is een beetje aan het slabakken, maar ligt constant op mijn gedachten. Ik moet eens naar het interimkantoor... maar doe het gewoon niet. Ik weet niet waarom. Zou het echt gewoon moeten doen. Maar! deze voormiddag heb ik een telefoontje gekregen van het interimkantoor om te vragen als ik nog iets zocht en als ik in een GB op gesprek wou gaan. Dus, wie weet heb ik binnenkort een jobje voor op zaterdagen vast. Maar het nadeel is dan natuurlijk wel dat ik maar heel weinig naar huis kan in het weekend. Misschien zelfs gewoon op een zondag gaat moeilijk worden.
Ach, we zullen zien. Het belangrijkste lijkt mij dat ik de stress en last van huur betalen van mij af wil krijgen. Tot januari ben ik zeker, daarna is het op eigen benen of ik zou dringend mijn studiebeurs moeten heraanvragen om te herbekijken. Wat ook nog op mijn to-do-list staat. Dat lijstje is echt vreselijk lang aan het worden. ... Tijd om er aan te werken dus... NU!

Home sweet home: plafond

2011-11-21T17:27:00.000+01:00

Voor deze home sweet home een stukje van mijn plafond. Er zitten namelijk stukjes van wijnkistjes op. steeds weer een heel verhaal om te vertellen als er iemand langskomt.

Blijkbaar is er eens een lek geweest en ze wisten niet waar het was. En toen heeft de toen kotbaas uit pure kolere een gat in het plafond geslaan om beter te kunnen zien waar het vandaan kwam. Ze hebben het gevonden, maar natuurlijk zat er toen een gat in het plafond dat gemaakt is met wijnkistjes. Daar hebben ze dan ook maar meteen een luikje van gemaakt zodat ze de volgende keer niet nog een gat moeten kloppen.
Nu alleen hopen dat er geen volgende keer komt.

De Fotokabien

2011-11-20T21:45:00.000+01:00

Een fotokabien in een zotte bui

Wil je weten hoe deze rubriek de fotokabien is gestart, kijk dan eens onder het tabblad rubrieken.

The song challenge

2011-11-18T14:06:00.008+01:00

Song 33 - a song that your mom likes

Al-harmoniah

La Comparsa

Door mijn mama heb ik verschillende soorten muziek leren kennen. Hier staat altijd de radio op. Radio 2 zelfs. Dus ik krijg veel rustige Vlaamse muziekgeschiedenis mee. En mama haalt er af en toe een artiest uit die ze geweldig goed vind. Zo heb ik van haar Els de schepper haar zangwerk leren kennen. Robert Long, Dimitri van Toren maar vooral Bart Herman waar ik zelf helemaal voor gevallen ben. Maar ze heeft ook cd's van Queen, Bryan Adams of Al Harmonia.
Als ze vroeger aan het poetsen was dan werden de cd's van Queen bovengehaald en die werden keihard opgezet. Zo hard dat de buren mee konden luisteren. Maar de buurvrouw vond het ook goede muziek. Want zij deed vaak precies hetzelfde met Queen. Soms ging het tegen elkaar op, en diegene die het als eerste had opstaan mocht het laten opstaan. Maar er is nooit over gebabbeld wat het extra grappig maakt.
Eén bepaald liedje kiezen uit mama haar muzieksmaak is dus niet makkelijk. Want dat gaat van een goed stevig ritmisch nummer naar een lied vol betekenis van Robert Long of Bart Herman. Maar ik neem de kans om je iets te leren kennen dat je nog niet kent. Namelijk al-Harmoniah. Een groep met alleen slagwerk en saxofoons. Dit is trouwens de muziek die ik vroeger keihard opzette als ik de badkamer moest gaan poetsen.

Ladies at the half of a movie

2011-11-17T11:47:00.000+01:00

Gisteren avond was dan eindelijk mijn Ladies at the movies. Een zot idee dat gewoon in een gesprek naar voren kwam en wat ik wel wou organiseren. Mijn studio is toch groot genoeg. De dames van mijn klas werden uitgenodigd en het idee verder uitgepland. Een avond met alleen vrouwen, snoep, drinken en chickflicks.

Het was een leuke opkomst van 8 madammen. En toen iedereen er was mochten ze hun naam op een papiertje schrijven en in het potteke steken. Er waren 4 prijzen voorzien. 2 ervan kwamen in een envelop. Een dekentje voor de avond en lady of the month, wat hetzelfde was als mij als slaafje voor de avond hebben. De derde prijs was een zakje met een enorm grote zak snoep. En als derde gaf ik een paar oorbellen naar keuze weg. En zo ging Fee met de groene oorbelblaadjes weg.

The Lady of the month mocht de eerste film kiezen. En uiteindelijk kozen we allemaal voor the notebook. Een film die ik de dag ervoor nog gezien had. Maar ja, het was de keuze tussen de tientalle films.

Maar we zijn dus een halve film ver gekomen. We namen een pauze en die pauze heeft de rest van de avond geduurd. Wat wil je ook met tetterende meisjes. Er werd vreselijk veel afgelachen en het was reuze gezellig. Alles verliep in het Engels want Editha was er ook, een Erasmusstudent in onze klas. Ik denk dat ze zich vreselijk heeft geamuseerd.

En op een bepaald uur vielen de eerste slachtoffers van vermoeidheid. BenW is dan ook blijven slapen. Hoewel haar kot 2 straten verderop is. Wat el grappig is. Dus toen om 2 uur de matrassen werden opgeruimd en ik even niet keek lag ze in mijn bed te slapen. Anki had de andere matras al besproken dus moest ik erbij kruipen in mijn eigen bed.

Ik heb echt vreselijk slecht geslapen op dat kleine stukje matras met mijn verstopte neus. Maar het was zo een leuke avond. Enorm enorm gezellig ondanks dat we geen enkele film helemaal hebben gezien.

Op het moment wacht er nog wat afwas op mij en een hoop vuilnis om op te ruimen maar lig al de hele voormiddag lui in mijn bed. Vreselijk eigenlijk als ik weet dat ik nog zoveel te doen heb.

Verlengd weekend

2011-11-13T11:40:00.000+01:00

Donderdagavond

Al een paar dagen, het verlengd weekend is nog niet eens helemaal om en ik heb al genoeg te vertellen. Zo begon het op donderdagavond met op stap te gaan in Gent omwille van een verjaardag van een klasgenoot. Ik had gepland even langs te gaan, niet te lang te blijven omdat ik niet teveel geld wou uitgeven en omdat ik er de volgende dag vroeg uit moest. Uiteindelijk is het nog 12 uur geworden wat best nog een redelijk uur is. Alles begon mooi opgemaakt en met mijn rode schoentjes in het spijker aan de graslei. Een gezellig cafeetje donker waar oud en retro gemengd wordt met het loungeprincipe van oude zetels en tafels. Lang bleven we er niet. Het was maar de ontmoetingsplaats van die avond. We waren maar met een klein groepje maar een gezellig groepje. Allemaal klasgenootjes en haar lief, later op de avond nog oude vrienden van haar. En de jarige van die avond was BenW zoals ik haar zal noemen omdat ze altijd in het zwart en wit is aangekleed. Ze werd 20 jaar.... het doet me even mijmeren. Maar ze kwam me vanaf het eerste moment als iemand over die sterk in haar schoenen staat en niet op haar mond is gevallen. En ik had gelijk. Maar ze is daarbij ook slim, verantwoordelijk en gedreven. Toch een toffe madam. En van elk van mijn klasgenoten kan ik zo een dingen zeggen. Heerlijk is dat.

Na het spijker was een cocktailbar aan de beurt. Het was er tof. We konden ons nog juist neerzetten in de zitzakken. De andere stoeltjes leken me wel wat oncomfortabel om lang op te moeten zitten. Maar wat bleek, die zitzakken waren op het einde van ons bezoek ook heel onderuit gezakt. Af en toe opkloppen was dus de boodschap. ik nam als eerste een cocktail met de naam, "i go nuts for you" heerlijk was die maar het bleef bij die cocktail omdat mijn portemonnee niet meer aankon. Ook kwam er af en toe een schotel langs met enorm veel snoepjes waar we gratis vanaf mochten nemen. Het was dus een toffe cocktailbar. Als je het zelf eens wil uittesten. De naam is Limonada en ligt in het Centrum van Gent dicht aan de Korenmarkt.

Hierna stond de volgende op de lijst. Bar des amis. meer richting Zuid. Nog een cafe dat een toffe inriching had. Een grote loungezetel en enorm veel tafeltjes en stoeltjes. Je kon er over de koppen lopen. Op de muren hingen oude foto's van mensen die al lang vergeten zijn tussen borden met teksten op. Het kwam wat raar over bij de discoballen. In dat cafe stonden er kaarsjes op tafel. En Rockchick en ik hielden ons bezig met daar wat in te pruttelen. Eén druppeltje kaarsenvet op mijn vinger, een tweede druppeltje... Rockchick ging voor gewoon de langste, ik ging voor de meest creatieve en dat is me gelukt.

Het resultaat, een mannetje op mijn vinger. Het heeft me een twee uur geduurd om het te maken ongeveer.

Vrijdag 11-11-11

Op de elfde van de elfde tweeduizend en elf was het de babyborrel van mijn uiterst schattig metekindje. Spijtig ben ik vergeten de foto's van mijn zus en mama haar fototoestel op mijn computer te zetten. De zaal was enorm mooi versierd. het is zo een depressieve en donkere zaal. Maar de 300 ballonnen die aan het plafond hingen maakte de boel feestelijk en fleurig. En mijn dag kon zowiezo niet stuk want mijn metekindje was dicht bij mij. Ik heb er dan ook meerdere keren gewoon mee mogen rondwandelen en knuffelen. Ze was zo braaf. Ook mijn eerste neefje was daar en hij wordt zo schattig. De eerste woordjes komen eruit waardoor je hem bijna plat wil knuffelen met zijn kuifje.
ik kan er niets aan doen, maar iedere keer als ik ze zie krijg ik de kriebels en wordt mijn zekerheid dat ik ooit een mama wil zijn alleen maar sterker. dat ik dat denk is één ding, dat andere het mij beginnen zeggen is minder leuk. Het komt dan natuurlijk in de vorm van: "en bij jou de volgende?" En dan kan ik makkelijk zeggen, nee, mijn schoonzus is zwanger dus het zal daar zijn. Of "Het staat je goed". Zucht. Ja he, maar om dat te krijgen moet je met twee zijn. "bwa!! tegenwoordig niet meer!" Tja, iedereen lijkt het niet erg te vinden wat stappen over te slaan. Toch zou ik er een man bijwillen :p

De babyborrel was gezellig. Op het begin was het maar wat stilletjes en had ik me bij mijn familie neergezet. Mijn oma zat er aandachtig te luisteren naar mijn tante. Ze zat perfect om eens op papier te zetten. Stiekem natuurlijk, dat is altijd het leukste, als mensen niet weten dat je ze aan het tekenen bent. Ondertussen kwam de tante van mijn schoonzus me even goedendag zeggen. Ik was uiteindelijk de meter van het feestbeest. En volgens haar hoorde ik nu bij de familie. Het was leuk om te horen en zo geapprecieerd te worden.
Later op de avond was er al enorm veel volk weg en zat ik weer bij mijn familie. Daar was het gesprek ondertussen al goed doorweekt met wijn en gezelligheid. Het was dus een enorm leuke dag. Totdat ik thuis kwam en mijn papa serieus in zijn gat was gebeten en weer aan het lawaaien was over vanalles en nog wat. dat ben ik echt beu, één dag thuis zijn en nog op geschreeuwd krijgen. Soms is het moeilijk te denken dat het niet aan mij ligt maar gewoon aan zijn manier van doen en zijn. Dat hij op iedereen thuis schreeuwt en niet alleen op mij. Maar toch... normaal is het niet.

Zoals je misschien gemerkt hebt, heel veel van mijn creatieve dingen zijn verhuisd naar mijn andere blog. Dus als je dat wil blijven zien kan je die best ook toevoegen in je leeslijst. Hier is nogmaals de link

Zaterdagmiddag

De hobbybeurs in Hasselt. Mama was bij mijn zus aan het smeken om mee te gaan. Of eerder aan het onderhandelen. Maar mijn zus kreeg je duidelijk met geen stokken uit die zetel. Ik had al mijn spullen al klaar liggen om terug naar Gent te vertrekken maar die hobbybeurs sprak me wel een beetje aan. Dus zo kwam het dat mama en ik richting Hasselt gingen met mijn koffer al in de auto. Die hobbybeurs was mijn ogen uitkijken. Zoveel papiertjes met patroontjes op. Schaartjes, fimoklei, kraaltjes. Zot werd ik er bijna van. Maar ik kon me heel goed inhouden. Ik heb het maar bij 2 aankopen gehouden omdat het geld nog steeds niet op mijn rug groeit. Er was ook een standje met Bonsaiboompjes. Bijna had ik er ééntje gekocht. Zo duur zijn ze niet. Maar toen zei mama, ik heb er ook één staan. Je mag die hebben als je wil, alleen als je hem goed verzorgd. Ik keek bijna uit pure verbazing met open mond naar mijn mama. Echt? Dus volgende keer zal het Bonsaiboompje naar mijn kot verhuizen. Ofwel ga ik er toch nog eentje kopen of op mijn lijstje zetten voor Sint/kerst/nieuw/verjaardag.

En van dit boek heb ik een foto gemaakt omdat het me een heel leuk boek leek. Tekenen op een heel andere manier gezien. Het koste alleen 30 euro wat ik wel wat veel vond. Maar wie weet, ooit misschien.

En natuurlijk kon ik niet met lege handen daar vandaan gaan. Zoveel dingetjes. Maar ik greep terug naar de basics. Handtas en ketting. Iets dat al gemaakt is en ikzelf niet nog in elkaar moest steken (je weet maar nooit met een hobbybeurs) De handtas is uit fietsbanden gemaakt. en het hangertje is van glas. Mama zal wel gedacht hebben, zucht... ze kan weer niet zonder iets buiten gaan. Maar ik weet, als ik iets mooi vind dan kan dat ongelooflijk lang in mijn hoofd blijven zitten. Zo zit ik nu nog met een kleed in mijn hoofd dat ik aanhad toen ik 6 was en niet heb gekregen. Of een portemonnee ooit. En die handtas in Thailand. Allemaal gemiste kansen. Dus om mij kopzorgen te besparen heb ik het gewoon gekocht.

Na die hobbyeurs, toen mama en ik weer waren bijgebabbeld werd ik aan het station afgezet en ging zij terug naar huis. Toen ik in de trein zat en juist aankwam aan het station van Leuven kreeg ik telefoon. Het was papa. "Waar zit je nu?" "Leuven" Er volgde een hele uitleg dat hij richting Gent kwam, de microgolf meepakte. Het klonk bijna vriendelijk. En dan blijf ik ook daar slapen. huh? wat? hoorde ik dat goed? En wat moest ik daar nu van denken? Hij kwam trouwens richting gent omdat hij daar moest zijn voor zijn werk. Het werd even allemaal vreselijk bizar.

Dus toen ik op mijn studio aankwam zorgde ik dat alles in orde was. Een matras klaar met slaapgerief. Om dan plots naar de mededeling te luisteren. Ik kan mijn bus hier nergens kwijt dus ik blijf hier niet en ga verder en blijf gewoon in de bus slapen. Natuurlijk niet zo uitgebreid in woorden maar de boodschap was duidelijk. En het was wel wat een opluchting voor mij. Want als hij was gebleven had ik niet geweten hoe me te gedragen in mijn eigen huis. Ik zou niet weten wat ik mocht doen of waar ik zou kunnen staan. Dus het was beter zo.

The song challenge

2011-11-11T14:00:00.011+01:00

Song 32 - a song that your dad likes

Mnozil Brass

William Tell Overture

Dit past perfect in mijn papa zijn muzieksmaak. Blaasinstrumenten, wat humor, een klassieker of een vrolijk Duits/Zwisters ritme. Maar dit vind ikzelf ook wel leuk. Ik heb al veel verkeerde Hoempapa muziek gehoord door mijn papa. Maar dit is geen echte pure hoempapa, dit is gewoon tof en leuk.

Verhalen van lang geleden: Tekens van rijkdom

2011-11-10T21:38:00.000+01:00

Dit is een mooi verhaal over arm en rijk en hoe je het maar bekijkt. Er zit een mooie twist in het verhaal.

De vader van een welgestelde familie nam zijn zoon op een dag mee voor een reis over het platteland. De man had het vaste voornemen om zijn zoon te laten zien hoe rijk en hoe arm mensen kunnen zijn. De man en zijn zoon verbleven een paar dagen op een boerderij van een familie die moeite had om rond te komen.

Toen vader en zoon na een paar dagen weer terugreden naar hun landgoed, vroeg de vader aan zijn zoon wat hij van de afgelopen dagen vond.

"Ik vond het geweldig, vader," zei de zoon.

"Heb je nu ontdekt hoe arm mensen kunnen zijn?" vroeg zijn vader.

"Ja, ik heb veel geleerd," antwoordde de zoon. "Ik zag dat zij vier honden hebben, terwijl wij er maar een hebben. Ik zag dat zij een beekje hebben dat doorloopt tot het eind van de wereld terwijl wij een vijver hebben die maar tot halverwege de oprit komt."

"Wij gebruiken lantaarns, terwijl zij iedere nacht naar de sterren kunnen kijken en ons landgoed loopt maar tot aan de weg, terwijl zij de wereld tot aan de horizon hebben. Wij hebben bedienden die voor ons zorgen, terwijl zij voor anderen zorgen. Wij hebben muren om ons landgoed staan om ons te beschermen, terwijl zij vrienden hebben om hen te beschermen."

De vader zweeg verbijsterd.

Toen sprak zijn zoon: "Dank je dat je mij hebt laten zien hoe arm we eigenlijk zijn."

Mijn boekenbeursbuit

2011-11-08T21:19:00.000+01:00

Boekenbeurs 2011, 75ste editie. 2de keer voor mij. En ik maar hopen dat ze ooit een boek uitbrengen met al de affiches van de boekenbeurs door de jaren heen. Steeds weer zijn ze schitterend. En dit jaar heb ik er zelfs een zakje van. Ik kreeg het namelijk bij 30 euro aankoop bij de stand van de Eenhoorn. Mijn ultieme lievelingsuitgever omdat daar toch wel de beste illustrators aan het werk zijn. Zo heb ik eindelijk na jaren wachten het boekje van Sabien Clement en Geert "jij lievert" gekocht. Nu hoef ik er niet steeds naar te zitten staren in een bibliotheek of boekenwinkel. Daarbij heb ik nog prinses Anna gekocht. Het laatste nieuwe prentenboek van de illustrator Kris Nauwelaerts die trouwens een leerkracht van mij is geweest en waar ik veel van heb geleerd.

Een ander boek dat ik kocht was een thriller waarvan ik de achterflap las en die zag er wel tof uit. Daarbij was het boek redelijk goedkoop. Het geld ging dus makkelijk over de toonbank. En steeds weer worden je boeken ingepakt in van die heerlijke bruine zakjes waar ook steeds weer geweldige illustraties opstaan.

En tot slot kocht ik een nieuwe kalender voor in 2012. Een A2 formaat illustratie kalender van het lemniscaat. elke maand een megagrote illustratie boven mijn bed om naar te kijken. Wat zou ik nog meer willen?

Wel, wat ik nog meer kreeg was bij de stand van de eenhoorn 2 gratis posters die ik mocht kiezen uit een 14 tal. Natuurlijk koos ik meteen voor de poster van Kaatje Vermeire en "Mare en de dingen". En als tweede werd het toch Klaas Verplancke boven Carl Cneut zijn varkentjes. Ook deze twee posters hebben al hun plaatsje gekregen op mijn studiootje.

En helemaal tot slot kregen we nog een puddingdoosje van Alpro. Free goodies! i love them. De chocoladepudding is ondertussen al achter de kiezen.

Na de boekenbeurs gingen Ping en ik richting centrum van Antwerpen. Ik had namelijk al voorgesteld om iets te gaan eten. En wel bij de in Vlaanderen wereldberoemde Giovanni's. En daarbij had ik meteen een gat in Ping zijn cultuur gevuld. Als echte Antwerpenaar was hij daar nog nooit geweest. Ik stond erbij te kijken van verbazing. Maar, het heeft ons gesmaakt.

Op date met Amed

2011-11-08T01:06:00.000+01:00

Amed heb ik dus leren kennen op de trein een tijdje terug. En heel die tijd heeft hij contact met mij gehouden en steeds weer gevraagd als we eens kunnen afspreken. Ik heb het lang afgehouden gewoon omdat ik geen tijd had, maar ook omdat het zo raar was. Al die twijfels, de vragen. Waarom? Ik snapte er niets van. Maar dus, vandaag heb ik hem in Gent uitgenodigd. Hij kwam direct van zijn werk en liet me vaak en heel goed blijken dat hij enorm blij was me te zien.
We wandelden naar het centrum van Gent en zochten daar een cafeetje uit. Het was er gezellig. En zo ging de avond verder. We babbelden wat, af en toe met wat gezoek naar woorden omdat zijn nederlands niet optimaal is omdat hij franstalig is. Het ging over vanalles en het was af en toe grappig.
Maar ik zag duidelijk dat hij meer wou. Staren in mijn ogen. Handjesvleierij dat ik wat op een afstand hield. Hij werd er verlegen van maar hield vol. Eens op zijn lip buiten met het gedacht van wauw wat een vrouw. Of zo leek het toch. Je zag gewoon hoe graag hij meer wou. En ik werd er ongemakkelijk bij.

Uiteindelijk was hij er heel duidelijk over. Ja hij wou meer. Maar niet voor één moment. Hij sprak over stabiliteit in zijn leven. Geen afspraakjes meer met die en die. Hij liet de liefde over aan het toeval en ik was blijkbaar uit de bus (of trein) gekomen. En ik werd er echt onrustig van. Hoe moet ik heel dit gedoe nu aanpakken. Ja hij is leuk, maar komaan, hij kent me niet doe even normaal. Ik ken hem niet. Ik weet niet hoe hij is. Ik weet zelfs niet wat ik echt van hem denk en nee er zijn totaal geen vlinders. Ik geniet wel van de aandacht en het feit dat hij me wil. En tegelijk geloof ik er totaal niets van. Wie wil er mij nu? En waarom zo plots en zo snel?

hij wou me omdat ik een warme vrouw was, omdat ik slim was. En dan denk ik, ja dat ben ik, maar hoe zou jij dat kunnen weten als we elkaar nog niet goed kennen? Ik wantrouw het als iemand met die complimenten aankomt.

Toen ik twee biertjes gedronken had werd het tijd om door te gaan. Hij moest nog een trein halen. En ik kon alleen mar hopen dat er nog een trein was. Dus wandelden we met ons twee terug richting Dampoort. En hij liep wat dichter tegen me aan. Zijn arm door die van mij. Dan zoekend naar mijn hand. en omdat ik niet tegenspruttelde bleef hij gaan. Op het laatste liepen we bijna omarmd door Gent. Het was nog eens leuk zo met iemand te kunnen lopen. Maar ik wist tegelijk dat ik hem niets moest geven om meer te denken. Ik wist het heel zeker toen hij me een zoen gaf op mijn hoofd. "Shit! wat ben ik toch weer bezig." En tegelijk dacht ik "maak je niet zo druk, dit is gewoon eens leuk en geen ramp." Dan stopte hij eens en trok me dicht tegen zich aan en wou me zoenen. Dit ging me echt te ver en ik hield de boot af. Nee heb ik er duidelijk bijgezegd. Frustraties liepen van zijn gezicht af maar hij pushte niet verder. Totdat we 400 meter verder waren natuurlijk. Iedere keer probeerde hij weer en ik gaf hem het niet. Ik wou niet. Ik had het niet nodig. Ook omdat ik wist dat ik vreselijk in de knoop ging liggen erna.

Maar toen stonden we op de trein te wachten. Er waren nog 10 minuten. Een warme knuffel. En na nog een paar keer proberen van zijn kant die zoen. Het was geen goede zoen, en blijkbaar rookt hij, dat smaakt nooit goed. Ale ik denk toch dat hij rookt. Daarbij was hij veel te wild. Het was dus niet eens een goede zoen. En toen we zo zoende dacht ik, "stop hiermee! waarom doe je dit?" en aan de andere kant dacht ik "bwa, maakt het wat uit, het is maar een zoen." Maar dat wou ik mezelf wijsmaken. Zeker toen hij me nog dichter tegen zich aandrukten en zijn handen zelfs op mijn kont lagen. Dit ging echt te ver. Die handen weg. En hoe langer hoe meer hij probeerde te zoenen hoe slechter ik me voelde. Niet dat ik ongemakkelijk was. Ik genoot van zo dicht tegen hem aan te staan. Maar slecht in de zin van onrust in mijn hoofd, twijfels, en ik sloot me helemaal af. Ik sloeg weer even tilt. Ik had niets meer tegen hem te zeggen. Ik kon hem niet meer in zijn ogen kijken. "spreek met mij" was wat hij te zeggen had. Vertel me wat je voelt. Ik vertel ook alles. En alles wat ik wou doen was weglopen. Ogen sluiten en een knuffel krijgen. Ik snap mezelf niet. totaal niet. Waar komt al dat twijfelgevoel vandaan? Hij snapte er ook steeds minder van waarom ik plots zo kil was. "Spreek met mij." Wat had ik moeten zeggen? Laat me gewoon even en doe even normaal en rustig aan? De trein kwam aan en hij sloeg bijna in paniek omdat hij erop moest gaan. Het was de laatste trein. "Wat wil je? dit is de laatste trein. zeg het mij." Ik kon niets zeggen. Ik wist niet wat hij wou. Maar ik wist dat ik het nodig had om terug alleen te zijn en mijn gedachten op een rij te zetten. Maar tegelijk verlang ik zo, zo zo hard naar inderdaad die liefde en aandacht. Als het nu van hem is of iemand anders dat maakt me niet uit. Maar het zou verkeerd zijn hem te gebruiken.

Ik en mannen, het is een ramp. Hij heeft deze avond letterlijk gezegd dat ik moeilijk ben. En dat weet ik. En wie wil er nu moeilijk? Ik ben vreselijk. Een twijfelgeval. Totaal onzeker en een laag zelfbeeld. vooral als het op mannen en liefde of relaties aankomt. En ik weet niet waar dat allemaal vandaan komt.

Ik wil het er eens over hebben met Elfje. Maar iedere keer als ik het wil opbrengen krijg ik het niet over mijn lippen. Waarom. Misschien door de veroordeling die ik over me heen ga krijgen of de teleurstelling. Ik ben geen engeltje als het op mannen aankomt. Het is een onderwerp dat ik hier ook nooit echt heb besproken. Laten we gewoon zeggen dat ik mijn nodige ervaring al heb.

Home sweet home: Mijn nieuw eigen plaatsje

2011-11-08T00:10:00.002+01:00

Hier is dan eindelijk mijn home sweet home van mijn nieuwe plaatsje. ik had het er al eerder op willen zetten, maar toen ik foto's aan het maken was, toen was de batterij plat en moest die heropgeladen worden. Het zijn ook niet de meest mooie foto's, maar ik weet dat er een paar staan te trappelen om een glimp te krijgen van mijn studiooke. Dit is alleen de leefruimte, de badkamer is voor een andere keer.

De bananendozen in de hoek worden nog geschilderd zoals de ondersten. Dat geeft een vrolijker beeld en is een goede opslagplaats.

(alle schilderijen aan de muur zijn nog steeds te koop)

Je ziet hier de poster ophangen van ladies at the movies. Het is niet de bedoeling dat het zo blijft. Wel dat er nog massa's foto's bijkomen van familie en vrienden zodat bijvoorbeeld dat roos niet meer te zien is.

En daar waar dat grilletje staat, zou normaal de microgolf moeten staan. Maar die heeft dus enorm veel vertraging met naar hier te komen... Ik ben benieuwd.

The song challenge

2011-11-04T22:21:00.001+01:00

We gaan nog even verder!! Hier is dan liedje 31. Als je nog suggesties hebt voor vragen, waar ik met een liedje op kan antwoorden, laat het me weten.

Song 31 - a song that makes you want travel and see the world

Where the hell is Matt

Avondje met Journalist op stap

2011-11-04T13:53:00.000+01:00

Gisterenavond stond er een avondje met Journalist op het programma. Het was weer even geleden dat we elkaar hadden gezien en die afspraak was al een paar keer verschoven. Dus het was dringend tijd. Eerst ging hij naar de boekenbeurs en daarna door naar mij. Met een cadeautje voor mij. Een stadsgids van Gent met de leukste plaatsjes in. Echt tof van hem. En meteen gingen we er eentje van uitproberen. Namelijk Faja Lobi een huiselijk plaatsje waar je Surinaams kan eten. Het was er gezellig. Er stond op een rek een stapel spelletjes. de kaarsen op tafel waren druipkaarsen die al een heel hoopje hadden verzameld. De stoelen en tafels van huiselijk hout. Het eten was spijtig genoeg wel wat minder. Ik had er iets meer van verwacht. De dressing op de salade was heerlijk. Maar de salade zelf liet geen fantasie toe. En het lamspotje mocht wel wat meer smaak hebben, iets meer kruiden ofzo.

Om te drinken ging ik voor iets onbekend. Een Barbar winter bok. En die smaakte wel. Een heerlijk nasmaakje. Maar wat ik wel vaker met bier heb is dat het na een tijdje ook wel weer genoeg is.

En van daaruit begon ons tochtje door Gent met leuke plaatsjes. Eerst het Dreupelkot. Een must do in Gent blijkbaar. Een piepklein plaatsje met meer den 200 jenevers. En dat moet dan een Limburgse in Gent komten drinken. Voor mij een bloedappelsien voor Journalist iets oud brugs. Die van hem smaakte naar hout. Niet mijn ding. Het was er binnen enorm gezellig. En de man achter de toog was wel echt het gezicht van het Dreupelkot. Zoals je hem ook kan zien op die fles. (PS:ik moet echt eens mijn fototoestel laten maken want deze trekt op niets)

Het volgende cafe was De Dulle Griet. Van de Jenever naar het bier. Je komt er niet uitgekeken van alles dat erop hangt. En op het moment dat wij er waren lag er een schoen in het mandje. Iemand had zich dus gewaagd aan de Max (volgens de reisgids) waar je je schoen voor in onderpand moet geven omdat het een speciaal en groot glas is dat je dan krijgt. Ik kon mijn schoenen aan laten. en waagde me na de bierkaart te bestuderen aan een Deugniet. Gewoon omdat dat etiket zo leuk is. Het is er eentje om aan mijn collectie toe te voegen.

En dan als afsluiter gingen we naar de Pink Flamingo. Een heel ander iets. Ingericht op de zotst mogelijke manier met wat jaren '60 '70 erbij. Pure kitsch. De luster was volgehangen met barbies. Aan een muur hingen herten koppen, filmhelden of oude landschappen van berggezichten.
Te drinken namen we beide een cocktail. Wat duur maar wel lekker, en een mooie afsluiter want ik mocht de parapluutjes in mijn haren steken.

Het was een cafeetje waar ik zo mijn leraar in kon zien zitten. En zo verkeerd was ik niet. Blijkbaar heeft hij het logo ervoor ontworpen. Maar het was wel mijn slag van mensen dat daar zat. Zeker een plaatsje om eens terug te gaan. En het wordt ook toegevoegd op de rondleiding in Gent als de meiden eens afkomen.

Verhuizen naar Gent

2011-11-02T18:41:00.000+01:00

Het is officieel. Ik ben verhuisd. Heel het verhaal begon om 8 uur 's morgens toen Ping en ik opstonden om richting Gent te gaan. Nat kwam vanuit Gent om ook te helpen met een deel koffers te dragen. Alles wat ik namelijk in Antwerpen bij Ping had liggen zat verspreid in verschillende tassen. Namelijk 3 tassen met wieletjes, 3 rugzakken en nog eens 3 losse winkeltassen. En nee, dat zijn zeker niet allemaal kleren. Dus niet veel later stond Nat ook op het appartement van Ping. Met veel lawaai gingen we dat smalle trapje af. Een stukje wandelen en de tram op. Het was een komisch zicht en een hele moeite. Vooral vervelend dat ze geen roltrappen naar beneden hebben. Dus staken we Ping in de lift met al de koffers en namen wij gezond de trap.

Natuurlijk haalde we de trein niet de we gepland hadden maar zo erg was het niet, een half uur later hadden we er nog één. En dat op een feestdag!! Ik hou van het openbaar vervoer buiten Limburg. :p

Eenmaal in station dampoort was het nog niet eens 5 minuten wandelen en stonden we voor mijn kot/studio/appartement. Ik weet niet echt hoe ik het moet noemen dus ik ga gewoon voor appartement.

Alles werd naar boven gesleept en ik begon met de meeste dingen al uit te pakken. Die koffers moesten terug naar hun eigenaar. De ultragrote tv en het kastje waar het opstond en waar nog een videorecorder instak werd weggebracht. Dat moest ik hier niet hebben. Wat wel rare reacties gaf van die twee. Wat moest ik met een tv als je er niet eens echt naar kunt kijken. Ik haal toch al mijn series af van internet. (Maar ssssht niet hardop zeggen.) Die twee hebben echt hard geholpen.

Mijn ouders kwamen op een moment ook aan op mijn appartement. De aanhangwagen hing achter de auto en daar zat alles in. Dacht ik toch... . Ze waren de microgolf vergeten, ... en de ijzers van mijn rek, en mijn winterjas, en handdoeken met washandjes, en mijn slaapzak en een fiets. Nochtans had ik een mooi lijstje gemaakt met alles dat ze nog bijeen moesten rapen thuis naast de dingen die ik al mooi verzameld thuis had klaargezet. Ik denk dat mijn mama nog niet eens naar dat lijstje had gekeken. Ze kwam ook met het excuus dat ze wel andere dingen te doen had. Of dat ze ook een leven had naast mijn opdrachten. Maar het eerste wat zei tegen me zei toen ze me zag was dat ik iets voor haar moest doen. Foto's scannen van mijn neefje. Pff, ik ben blij met die afstand tussen ons. Ze doen me altijd voelen alsof ik onmogelijke dingen vraag. Natuurlijk was het helemaal niet leuk toen Nat er "al lachend" een schepje bovenop deed met ooh Sanne, je moet niet alles hebben. Je vraagt teveel. Daar was ze echt even op mijn tenen aan het trappen. Vraag ik dan echt zoveel?

Maar goed, ik wil het er niet meer over hebben. Zelfs niet over papa die niets heeft gezegd tegen mij, kwaad heeft gekeken en zo snel mogelijk terug weg wou. Ik kon toch niets doen met hun daar. En een schouderklopje moest ik niet verwachten. En toen ze weg waren ben ik begonnen met wat er allemaal nog gedaan moest worden. uitpakken, installeren. Ik heb nauwelijks stil gestaan. Ondertussen moest ik Nat en Ping af en toe uit elkaars haren halen hoewel ze het waarschijnlijk alletwee graag hadden.

Er was een gezellig sfeertje. Speels en wat lawaai. Het internet werd op poten gezet na een tijdje en toen was Nat niet meer weg te slaan van de computer. Ik vond het niet erg, had het toch te druk met alles op zijn plaats te zetten. En eerlijk, ik was de enige die dat kon doen, ik moet natuurlijk weten waar alles moet staan in de keuken of badkamer, enzovoort. Ze liepen soms wat in de weg maar daar was ik blij mee, het was leuker met ons drieetjes. Na een tijdje bestelden we eten op kosten van Ping. Pizza en Pasta. Mercitjes Ping ;-) . En terwijl we wachten hadden we een spelletje poker gestart. Alleen zijn we één ronde ver gekomen want toen ging de bel. in de avond gingen ze naar huis en was ik alleen op mijn eigen stekje en heb ik genoten van een heerlijke douche. Want je moet mijn douche eens zien!! Gewoon een luxe.

Het was dus een toffe dag. En ik heb mijn eigen plaats die je vanaf maandag zal kunnen bewonderen in home sweet home ;-)

The song challenge

2011-10-28T17:10:00.000+02:00

song 30 - a song that makes you want to help the world, help the environment, end poverty, help society...

Stand by me

World version

Dit was een moeilijke vond ik zelf. Ik had de neiging om liedjes te nemen die me moed geven, energie. Maar daar gaat het hier niet om. Het gaat voor mij eerder om de wereld in één liedje te zetten. Authentiek waardoor je zin krijgt de wereld te ontdekken. Natuurlijk is het liedje zelf ook een mooi gegeven.

Interview met Peter Lindbergh in de Metro van 28-10-2011

2011-10-28T09:35:00.000+02:00

Een aantal leuke citaten om te onthouden en die me wel aaspraken.

U wordt omschreven als de 'poëet van de glamour'. Wat vindt u van die bijnaam?
Ik vind het wel leuk. Het is gelukkig niet de 'king of glamour'. want ik heb echt een hekel aan glamour. 'Poëet of glamour' klinkt alsof je er geen deel van uitmaakt, maar er wel op een speciale manier naar kijkt.

Waarom werkt u het liefst met modellen en niet met gewone vrouwen?
Modellen zijn voor mij hetzelfde als koks en chauffeurs. Bovendien is het logistiek gemakkelijker om met modellen te werken dan met gewone mensen, omdat ze deel uitmaken van het systeem.
Er zijn zoveel interessante mensen in dit circuit; Ik zou kunnen werken met normale mensen, maar deze mensen zijn ook normaal als je hem uit het hele systeem haalt.

Het belangrijkste aan uw werk lijkt niet de foto op zich, maar de emotie die ze uitstraalt. Zo is de foto van mila Jovovic onscherp, maar wel heel pakkend.
onscherp is niet gelijk aan imperfect. Soms beweeg ik zelfs expres met mijn camera om een onscherpe foto te krijgen. Mensen begrijpen dat niet, ze proberen zo stil als een standbeeld te staan en komen dan aan mij vragen of er iets mis is aan mijn handen. (lacht) Er zit zoveel emotie in een onscherpe foto. Het meest emotieloze ding is een haarscherpe foto.

Wat vindt u het beste aan uw job?
Het klinkt misschien onnozel, maar ik vind het fantastisch om iets dat je in je hoofd hebt tot leven te wekken. Plots bestaat het dan echt, voor iedereen. Je kan het aan een muur ophangen of in een doos stoppen, wat je maar wil. Ik vind het mooi. iets dat echt uit jezelf komt.

Beschouwt u uzelf als een kunstenaar met grote K, of als een goede fotograaf?
Het is al veel om knappe foto's te maken, niet? Ik vind dat genoeg ik hoef geen kunstenaar te zijn. Ik zie het belang en het verschil niet. Als je voor een magazine werkt, ben je een commerciële kunstenaar, want je werkt in opdracht van mensen. Rembrandt is waarschijnlijk ook gevraagd door de koning om bepaalde dingen te schilderen. Het is niet belangrijk hoe je het noemt, het zijn de beelden die tellen. Een schilder is sowieso een kunstenaar, ook al maakt hij de meest vreselijke schilderijen, gewoon omdat hij schildert. Een fotograaf is zogezegd geen kunstenaar. Er zijn artiesten en fotografen. Ik ben een fotograaf.

Maar u bent wel begonnen als schilder. Heeft dat een invloed gehad op uw werk als fotograaf?
Ja. Ik denk wel dat het me beïnvloed heeft, veel zelfs. Het gaat eigenlijk zelfs niet om wat je leert. Tijdens die vier jaar kunstacademie ontwikkel je een zekere manier van denken en expressie die heel anders is dan wanneer je economie zou gaan studeren. Je bent namelijk vier jaar met jezelf bezig en dat zorgt ervoor dat je een andere persoon wordt. Voor mij was die tijd heel belangrijk.

"Photoshop en digitale fotografie zijn verantwoordelijk voor het vreselijke beeld van vrouwen van tegenwoordig. het is het einde van het denken, veel fotografen zijn robots geworden."

Hoe zou u graag herinnerd worden?
Als een goede vader en familieman, en als iemand die aan het begin van de eeuw gekant was tegen de manier waarop vrouwen geportretteerd werden door die Photoshop-mensen. Ik wil herinnerd worden als die ene persoon die niet heeft meegewerkt aan de uitroeiing van de vrouwelijkheid aan het begin van de 21ste eeuw.

Wil je meer van zijn werk zien:
Er is tot 29 januari een tentoonstelling in het fotomuseum van Antwerpen.

Onderweg kwam ik tegen...

2011-10-26T21:32:00.001+02:00

Deze ongelooflijk leuke graffiti.

Ik keer ernaar en stond er wat stil naar te kijken. Die was me nog niet eerder opgevallen. Of is die nog maar pas hier geplaatst. En weet de graffiti man of vrouw dat dit vormelijk een sterk staaltje graffiti is? Ik vind hem tof! Heeft iets Picasso-achtig.

Onderweg is een initatief van Mireille
Het is een blogrubriek wanneer je zelf wil over iets leuk dat je onderweg heeft doen stilstaan.

2011-10-25T21:30:00.001+02:00

Het is thuis dat me ongelukkig maakt. Eén telefoontje naar huis en ik zit weer in die put. Misschien niet zo een diepe deze keer maar toch. Keer op keer krijgt ze het klaar. Ik vraag praktisch niets aan hun. Nee, ik moet het anders zeggen, ik vraag niets aan hun. Verwacht ook niets. Gewoon omdat ik weet dat ze niet staan te springen om te helpen. Of er eens over na te denken "Hey, wat zou zij willen of kunnen gebruiken." Waar kunnen we haar eens helpen. Ik denk dat ze eerder in het gedacht zitten dat ik de dochter ben die alles wel zo klaar gespeeld krijgt. Die ene wat geen hulp nodig heeft.

Ik kan dus vanaf 1 november op mijn studio. En ik kijk er zo hard naar uit. Mijn eigen plaatsje. Mijn eigen spulletjes. Gewoon mijn plaatsje. Terug mijn lamp en mijn zeteltjes. Mijn bureau. Mijn posters aan de muur. Ik had mama laten weten dat ik er de eerste november in kan. Maar dat ze misschien wel kon helpen met die verhuis, daar heeft ze natuurlijk niet aan gedacht. Al die spulletjes die ik nodig heb om er mijn studio van te maken, en de spullen die ik nodig heb om gewoon eten op tafel te kunnen zetten zoals een stomme ketel liggen thuis in Limburg.

ik belde juist naar huis om te vragen als ze kunnen helpen met verhuizen. Alleen was het antwoord een snelle en korte "Nee, want papa gaat bij je broer werken." Ah, was mijn antwoord. Wanneer kan het dan wel? "Ja, dat weet ik niet he, dat moet je maar met papa afspreken." Er was dus nul komma nul hulp van haar. Ik moest het maar zelf weer oplossen. ik moest aan papa vragen als hij kon helpen. En altijd als ik iets aan hem vraag krijg ik geen duidelijk antwoord en een vreselijk vervelend en slecht gevoel.
Hij grommelt, kijkt dan eens lelijk en moppert en zegt dan met grote tegenzin ja. waarop hij dan kwaad vragen begint te stellen. Ik vraag hem echt niet graag dingen. Ik vermijd hem het merendeel van de tijd en als ik hem echt dingen moet vragen zoek ik eerst 10 andere manieren om datzelfde gedaan te krijgen. Hoe ik het vraag is nog irritanter. bijna neerbuigend en smekend. Om maar niets verkeerd te doen. Maar wat doe ik verkeerd met gewoon eens hulp te vragen?!
Ik vraag nooit iets aan mijn papa omdat ik gewoon schrik heb van hem.

Het beeld dat ik de afgelopen week dus heb gehad over een mama die mee kwam om eens op mijn studio te komen kijken en misschien tips te geven over de inrichting en een voorstel om eens samen naar de kringloop te gaan voor dat ene ontbrekende kastje is een mythe. Het is nog meer onrealistischer als ik papa erbij verzin die zonder kwaaie bui in mijn studio staat met boormachine of schroevendraaier om iets op te hangen.
Is dat zoveel gevraagd? En toch heb ik het al eens zien gebeuren. Alleen waren het niet mijn ouders, maar die van Amuzia die met veel plezier en bezorgdheid op haar kot stonden om die zetel in elkaar te zetten en elk hoekje te poetsen terwijl zij al in school zat. En zo zal het voor mijn zus er wel aan toegaan als ze eens op kot gaat. Hoe snel alles dan in orde is. Daar zou je van versteld staan.
Het zal waarschijnlijk zo snel gaan als dat mijn meubels uit mijn vorig kot was verwijderd nadat mijn zus de knoop had doorgehakt om er uiteindelijk niet op kot te gaan nadat ik alles in orde had gebracht.

Ik vraag echt niets van hun. Alleen deze keer te helpen verhuizen, eens aan mij te denken.
En als ze dat doen dan zijn ze toch volledig van mij verlost. Plots ben ik ten zeerste aan het twijfelen als ik wel naar huis wil dit weekend. Het heeft toch geen nut om daar te gaan zitten en te kijken hoe ze voor mijn broers en zus alles in orde maken en ik tegelijk mijn eigen boontjes maar WEER eens moet doppen.

WAAROM KRIJG IK ALTIJD EEN TWEEDE, DERDE OF VIERDE PLAATS?

Home sweet home: Bij Ping thuis

2011-10-24T10:17:00.000+02:00

Ik ben hier al iets meer dan een maand "thuis". En bij deze wil ik een dikke dikke merci zeggen tegen Ping. Maar dat weet hij ergens al. De kat die je ziet is Vledder. Een heel bange kat die eindelijk wat aan mij aan het wennen is. Op het begin dat ik hier was verdween ze steeds onder het bed om er een eerste half uur niet onderuit te komen. Nu staat ze me zelfs op te wachten als ik het appartement binnenkom. Ik heb haar ook de schrik van de borstels afgepakt. Ze verliest namelijk heel veel haar en zou eens gekamd moeten worden. Maar iedere keer als ik dat wou doen verdween ze weer onder dat bed. Nu heb ik haar zo gefopt door eerst alleen de paarse zachte borstel te gebruiken en dan geleidelijk aan die kam ertussendoor te gebruiken. Nu volgt ze mij zelfs door het appartement om nog meer geaaid/geborsteld te worden. Het is een schatje hoor. Allen 's nachts vind ze het wel eens fijn om over me heen te lopen als ik slaap. Een kattenmassage noem ik het.
Ik heb bewust geen foto's gemaakt van de volledige kamers. Het is dan ook Ping zijn appartement en ik weet niet direct wat hij ervan vindt dat dit online staat. Vandaar een paar leuke textuurtjes die hier te vinden zijn in het appartement. En Voor de kenners, dat schilderij, dat is inderdaad van mij. Ping heeft het een jaar geleden ongeveer van mij gekocht samen met nog een ander.
En ja, ik heb heel de tafel ingepalmd voor huiswerk waar ik nu meteen na dit bericht weer aan ga beginnen.

En dit is de eerste en laatste home sweet home uit Antwerpen. Want! Groot nieuws. Vanaf 1 november heb ik mijn eigen studiooke in Gent. 35 vierkante meter helemaal voor mij. Een keuken, een badkamer en heel veel plaats om in te richten naar mijn goesting. Ik kijk er zo hard naar uit. Maar ga tegelijk ook wel Ping zijn compagnie missen.

Gelukkig worden

2011-10-22T22:14:00.001+02:00

Stilletjes aan ben ik weer gelukkig aan het worden. Voorzichtig en niet te snel van stapel. Met een bang gevoel omdat ik besef dat het weer even snel weg kan gaan.

Maar ik geniet dus echt van die kleine dingen. Bijvoorbeeld een altijd zuivere keuken hier hebben bij Ping waar ik kan koken met veel plezier. Vandaag was het alleen voor mezelf koken want Ping was naar de pingpong. Het werd rijst met een heerlijk exotische mengeling van groenten bij. Komkommer, kip, ananas, tomaat en ook een banaan. Het was wel lekker maar heeft in de toekomst toe nog wat tuning nodig.

Ik was naar so you think you can dance aan het kijken. En alles dat ik dan kan doen is dansen. Het is heerlijk om zo onbezorgd en met zoveel gevoel te dansen als niemand kijkt. Als er wel iemand zou kijken zou het niet hetzelfde zijn. En toch, het lijkt me heerlijk echt te kunnen dansen. Misschien moet ik eens een plaats vinden waar ik dat kan doen op mijn gemak, op mijn tempo.

Maar toch, dansen is leuk. En op een moment toen ik een dans zag kreeg ik ineens zoveel energie. Er zat zoveel emotie en gevoel in. En zo dansen was niet meer genoeg. Ik moest schilderen. Het is een enorme tijd geleden dat ik zo een rush van moeten schilderen heb gekregen. Ik kon dan alleen maar luisteren.

Treinverkeer

2011-10-22T12:44:00.001+02:00

Voor het eerst sinds mijn 5 jaar zit ik niet meer bij een jeugdbeweging op de dag van de jeugdbeweging. En toch heb ik er de sfeer van meegekregen. Toen ik in de trein terug richting Antwerpen zat, zat die stampvol, en daarbovenop kwam een hele groep chiro binnen. Jongens van 8 tot 10 jaar zullen het geweest zijn. Ze waren met een 20 tal en 3 leiding. Maar ze hadden natuurlijk lawaai voor meer.
En om de één of andere reden waren die 4 zetels waar ik ook zat het populairste om te zijn. Het had er misschien ook wat mee te maken dat ik mijn konijnen aan het tekenen was. Op het laatste van de rit stonden er ACHT jongetjes opéén gepakt om te zien hoe ik tekende. Ik kreeg de één na de andere vraag te horen. Ga jij naar de tekenschool? Ja, dit is huiswerk. Jij leert daarvoor? Dat is tof huiswerk! Ik kan dat niet. Maar jawel, iedereen kan tekenen. Wat ga jij dan worden? Illustrator. Wat?

Toen ze uitstapten bedankte de begeleider mij nog om ze stil te houden. Zo stil vond ik ze anders niet. Mijn oren tuutte er naderhand van. Maar ik kan best geloven dat ze nog luidruchtiger waren geweest als ik er niet was.

Nog een ander treinverhaal is van maandag geleden. Toen zat ik op een latere en dus gemoedelijkere sfeer trein. En ik zat zoals ik wel vaker doe mensen te tekenen. er lag iemand recht voor mij te slapen dus natuurlijk werd hij op papier gezet. De vrouw die langs mij zat vond dat natuurlijk enorm leuk om te zien en de man die daar tegenover zat kon ook meegenieten. Daarbij zat er een paar stoelen verder iemand die absurde gesprekken had enorm luid met zijn GSM. Gespreksstof genoeg dus.

En plots kwam er de vraag om hun ook te tekenen. Dus daar begon ik dan ook aan. Natuurlijk is dat een stuk meer gestressed tekenen. Die mensen moeten er plots op lijken. En deze tekeningen worden strenger beoordeeld. maar goed ik vond dat ik het nog redelijk goed gedaan heb.

Toen de treinrit voorbij was bleek dat die twee totaal niet bij elkaar hoorde. Wat ik dus eerst wel dacht. Ik vond het al raar toen die man naar mij knipoogde toen ik hem aan het tekenen was. Zo openlijk met mij flirten, het voelde maar raar. Dus toen we op het perron stonden verdwenen we elk onze kant op. Maar plots stond hij terug langs mij om verder te babbelen en mijn nummer te vragen. Oké dit is bizar en heb ik nog nooit meegemaakt. Zijn naam is Amed, spreekt heel gebrekkig nederlands en kent praktisch niemand in antwerpen hij wou wel vrienden hebben om zijn nederlands te oefenen. Hij begon te vertellen over Djembé spelen en couscous voor me klaarmaken. Hij klonk wel leuk en dus heb ik hem mijn nummer gegeven. Toen hij aan het raden was hoe oud ik was zei hij 17. Nooit leuk om te horen dat je zoveel jonger geschat wordt. Hijzelf was er 34. Oké dat is iets raar. Hij schat me 17 en is er zelf 34... ?

Sinds Maandag ben ik al elke dag gebrekkig nederlandse berichtjes van hem aan het krijgen. Steeds weer vraagt hij als we iets leuk kunnen gaan doen. Op een moment kwam er zelfs uit dat hij een relatie met me wou!? What the hell dacht ik toen. en heb hem dan ook mooi op een afstand gehouden met de vraag, Hoe kom je daar nu plots aan? Je kent me niet eens fatsoenlijk.

Maar goed, hij lijkt me wel iemand leuk als vriend te hebben maar hij spreekt me totaal niet aan om in een relatie mee te zitten. Ik ben benieuwd hoe dit gaat verder gaat gaan...

De intense week

2011-10-22T12:08:00.002+02:00

De intense week zit er weer op. Een heel weekje alleen praktijk. Alé, praktijk is veel gezegd. Een dagje Efteling een dagje Brussel. Maar, we hebben ook een nieuwe opdracht gekregen. Die we tegen de kerstvakantie in orde moeten hebben.

En de opdracht is in grote lijnen een pretpark ontwerpen. Plots zijn al die uren rollercoaster Tycoon spelen niet zo nutteloos geweest.
Het is niet zomaar een pretpark. Het is het vervallen Dadipark dat we nieuw leven moeten inblazen. Het Dadipark is blijkbaar een pretpark dat in 2003 aan zijn einde kwam doordat een jongetje er zijn arm kwijt raakte. Sinds toen is het gesloten en ligt het er verwaarloosd bij. Natuurlijk trekt het zo verlaten ook veel mensen aan. Het geeft toch een speciaal gevoel zo een verlaten speeltuin.

Maar goed. De opdracht is een hele grote geworden met verschillende onderdelen en onder bepaalde voorwaarden. Zo is het logo van het oude park een konijn. In ons nieuwe logo moet dat konijn behouden worden. Ik heb ondertussen al tientalle konijnen getekend. We moeten ook een algemeen thema kiezen voor ons park. Ik kies vol overtuiging voor het circus. Mijn konijn krijgt dus meteen een clownsneus. Dat konijn moet trouwens ook als gids dienen door het park heen. Hij moet overal terug komen. Hij wijst de weg naar het toilet en de eetkraampjes. Hij laat weten hoe groot je moet zijn voor een bepaalde attracties. Het wil dus zeggen dat we dat konijn moeten uitwerken als een character met modelsheet en al.
Dan moeten we nog een plattegrond uitwerken van het park en het toegangsticket op een originele manier. Maar er zijn wat instekers. Naast dat we dat konijn moeten bewaren, moeten we ook bepaalde attracties bewaren. Namelijk, het stoomtreintje, de loopbrug, het jommekesplein (echt?!) en uiteraard de reuzenglijbaan.

Het is dus een enorm grote opdracht en deze vrijdag moesten we een eerste presentatie doen. Ik had als enige een powerpoint klaar met zelfs een filmpje vol met circussfeer dat ik ook met jullie zal delen.

En hier zijn al de eerste konijnenschetsen.

Er is zoals je wel ziet, nog heel veel werk aan de winkel.

En dat naast de andere opdracht, die inhoudt dat we 5 covers moeten kiezen van comics en 2 europeese stripfiguren. Die stripfiguren moeten we in die covers plaatsen. Het is dus heel goed dat je Suske en Wiske op een cover van Batman te zien krijgt. Deze opdracht is dus ook tegen de kerstvakantie. Het wordt vanaf nu serieus hard werken. Want dat zijn uiteraard niet de enige opdrachten. En ik moet serieus wat organisatie gaan vinden. Ik ben namelijk al 1 taak vergeten op tijd in te leveren en dat heeft me 5 van de 20 punten gekost :s. Het is wel juist dat vak waar ik nog steeds een vrijstelling voor moet vragen. Aah!! al dat geregel, om zot van te worden. Maar eens als ik in mijn studio zit zal het wel in orde komen.

Sabena in Brussel

2011-10-21T23:07:00.006+02:00

In de intensieve week die deze week dus was stond naast de Efteling ook een bezoek aan de Sabena tentoonstelling van Brussel op het programma. Op 1 week heb ik al de provincies van Vlaanderen aangedaan buiten West-Vlaanderen. Ik was op het laatste wat verward over in welk station ik nu eigenlijk stond te wachten. Een metro in Antwerpen of Brussel ondergronds ziet veel er hetzelfde uit. Al dat openbaar vervoer begint zelfs al op automatische piloot te lukken.

Maar dus, over piloten gesproken. De tentoonstelling was wel tof. Ik heb er even rondgelopen. Er waren wel leuke anekdotes te lezen van de luchtvaart door de geschiedenis heen. Vooral dan over Sabena. En er waren massa's uniformen van piloten maar vooral stewardessen. En amaai er zaten wat gevallen bij. Ongelooflijk hoe lelijk de mode is geweest in die apenjaren.

Op het begin van de tentoonstelling lachte deze madam ons vriendelijk aan.

Stoelen

dit stoeltje is het eerste vliegtuigstoeltje. Het was dus uit Rotan gemaakt omdat het licht was. Maar naderhand hebben ze dat verwijderd omdat het te brandbaar was.

Dat kostuum is trouwens wat de piloten aanhadden. Blijkbaar was de cockpit niet verwarmd.

Kinderen tot een bepaalde leeftijd mochten hier dus in slapen in het vliegtuig Hoe cool is dat!!!

Kostuums

en deze moet je eens lezen

Affiches en illustraties

en uiteindelijk de illustraties want daar zijn we voor naar Brussel gegaan.

The song challenge

2011-10-21T22:13:00.014+02:00

Song 29 - a song from your childhood

Samson en Gert

De samsonrock

Iedereen van mijn leeftijd kent dit liedje. Samson en Gert is een symbool voor mijn kindertijd. De eerste commercieel uitbuitende kinderhelden. Nu ik het zo achteraf bekijk. Je had er alles van en nu zelfs nog meer. Maar dit liedje is er nog steeds één dat in mijn hoofd plakt en je luid kan zingen met leeftijdsgenoten. En iedereen zwijgt erna met nostalgische gedachten in zijn hoofd.

De Fotokabien

2011-10-20T18:41:00.000+02:00

Ik word de laatste maand geveld door vermoeidheid en alle soorten hoofdpijnen. Van migraine tot een spanningshoofdpijn, vermoeidheidshoofdpijn, drukkende hoofdpijn, stekende, lichte, zware, lange, korte. Het is me wat. Zolang die migraine weg blijft is het zo erg nog niet. Ik denk dat ik een 3 keer ben in slaap gevallen bij het maken van deze post en nog steeds heb ik hoofdpijn. Ik snap het niet meer. Maar nu moet ik echt doordoen en de presentatie van morgen in orde brengen.

Lezing over en door Jan van der Veken

2011-10-19T11:52:00.000+02:00

Elke Vlaming kent zijn stijl. Hij is zelfs ver buiten Vlaanderen gekend. Hij heeft covers voor de New Yorker geillustreerd. Maar de meeste kennen hem van tekeningen in de Humo of de Standaard. Als je hem via google eens opzoekt word er meteen de atoomstijl van de jaren '50 aan zijn werk gelinkt. Hij heeft dan ook een heel duidelijke en klare lijn. Werkt zelfs met lat en passer om alles "strak" te krijgen om het in zijn woorden te zeggen. Daarnaast heeft hij een heel beperkt kleurenschema per tekening. Waar hij metertijd aan gekomen is.

"10 jaar geleden zat ik hier ook." Zo begon hij de lezing. Hij had hier op het Sint-Lucas Grafische en Typo gestudeerd, maar daar waar zijn klasgenoten foto's gebruikten om een beeld te hebben begon hij illustratief te werken.

"Eigenlijk ben ik meteen zelfstandig beginnen werken. Dus ik heb nooit echt gewerkt." Ik heb toen de Gouden Gids opengeslaan en grafische bureaus gaan afbellen en daarna langs gegaan met mijn mapje tekeningen. De eerste opdracht die ik te pakken had was voor het Gemeentekrediet en ging over het erfenisrecht. De eerste opdrachten die je krijgt zijn lang nog niet zo interessant als je hier op school krijgt.

De rest van de lezing kwam er een opsomming van opdracht naar opdracht met de bijhorende beelden. Want de volgende opdracht die hij na het gemeentekrediet had was er eentje voor Dexia en het stirpmuseum in Brussel. Het resultaat was het boek "Het Belgische centrum van het beeldverhaal."

Uiteindelijk kwam hij bij de standaard terecht waar hij de rubriekhoofdjes mocht maken. Deze worden nu een tiental jaren later nog steeds gebruikt. Alleen is hij er niet meer zo tevreden van. Wat hij maar normaal vind. Zijn stijl zegt hij zelf is nu meer uitgewerkt en anders.

Hij laat tekeningen zien die met gelinkt waren aan klassieke muziek. Het is een piano eenzaam op een zwevende rots. "Ze moeten er zelf maar iets bij verzinnen." was zijn uitleg. "En als de opdrachtgever het goed vind kom je ermee weg."

Uiteindelijk had hij een Canadeese uitger op het oog en zocht er contact mee. Hij stuurde eens op een maandag een mailtje met schetsen en werken. Een paar maanden later mocht hij ervoor illustreren. Internationaal was hij gelanceerd. En het enige dat hij moest doen was die bal aan het rollen houden. Die uitgever was uiteindelijk een wereldwijde uitgever.

Als hij op reis is maakt hij nog reisschetsen van de omgeving. Het enige vrije werk dat hij kan laten zien behalve nog een losse droedel langs een opdracht. Ik vroeg hem ook naar zijn vrij werk. Zijn antwoord was dat hij er gewoon geen tijd voor had. Wat natuurlijk een positief antwoord is als illustrator. Maar je hoorde dat die reisschetsen is iets was dat hij graag deed en waarmee hij niet zou stoppen.

Bij de volgende reisschets zei hij: "Ik zag die Villa en dacht, och als ik ooit eens genoeg geld verdien met mijn tekeningen. Maar het is bij dit schetske gebleven."

Toen hij een Schets van New York liet zien. Kon hij meteen overgaan in een volgend verhaal. Het verhaal van de New Yorker. Want voordat hij daar op vakantie ging had hij gezorgd dat hij wist bij wie hij terecht kon om in de NewYorker een voet binnen te krijgen. Hij had zijn tekeningen mee en maanden later was hij aan het tekenen voor de cover voor de New Yorker. Maar zo simpel was het niet. Want hoe dat uiteindelijk in zijn werk ging was het niet zo vanzelfsprekend om er gepubliceerd te geraken.
je krijgt op het begin van het jaar een reeks met de thema's die er gaan zijn en je mag kiezen waar je aan meewerkt. Je stuurt een schets op en als het hun aanstaat selecteren ze je uit een hoop. Maar dat doen ze met meerdere schetsen. Dan mag je die uitwerken en uit deze uitgewerkte tekeningen kiezen ze 1 cover. Jan had het grote geluk dat het hem twee keer op rij lukte om gepubliceerd te geraken wat dus niet vanzelfsprekend is.

Door heel zijn verhaal kreeg je wel het gevoel dat van het één het andere komt. Hij kon het éne werk aan het andere linken. Dit heb ik gedaan omdat de opdrachtgever dat had gezien. Natuurlijk spreken die mensen je dan ook aan omdat ze die bepaalde stijl willen. Wat weinig ruimte geeft om eens iets nieuws te proberen.

De kleine opdrachten waren hiervoor. Zoals eens een geboortekaartje. Zo had hij een voorbeeld laten zien van een geboortekaartje in posterformaat. Een A3 poster op dun papier dat gevouwen toch weer een postkaartformaat was. Ik vond het meteen een geweldig idee. Iets om te onthouden dus. Ook zijn stijl was er heel anders, maar spijtig vind ik hier ook geen online voorbeeld van. En als je dan zo eens iets anders hebt kunnen doen, dan kan je dat altijd in je portfolio steken naar verdere opdrachtgevers.

Het idee van de poster heeft hij trouwens voorzichzelf ook uitgewerkt. Een A2 poster met een hoop van zijn werken op en contactgegevens. Deze poster stuurt hij naar verschillende mogelijke opdrachtgevers. "Maar, stuur ik er 10 op, dan zijn er 3 die ervan repliek geven. En 2 daarvan daar komt misschien een jobje uit." Het is duidelijk. Als illustrator moet je niet alleen kunnen tekenen, je moet jezelf ook kunnen verkopen. Niemand zit er te wachten op jou want er is uiteindelijk zoveel te verkrijgen op het vlak van illustratie. En een néé heb je een ja kan je krijgen.

Nog iets dat ik wil onthouden uit de lezing is dat hij liet weten dat een tekening niet perse slecht is als die geweigerd wordt. Maar dat het de opdrachtgever gewoon niet lag. Maar dat is niet erg. Een geweigerde tekening is nooit verloren want je kan die adapteren naar een andere opdracht.

Hij werkt trouwens met photoshop om zijn tekeningen in te kleuren. Vroeger deed hij het met gouache. Maar dat is nu niet meer te doen met de snelheid waar alles mee moet gedaan worden. Maar, photoshop wordt zo gebruikt dat het niet opvalt.

Twee postzegels die hij ontwierp. eén daarvan viel in de prijzen in Italië.

Bij deze tekening waren er massa's voorstudies te zien. Daarbij waren er nog eens zoveel kleurstudies. Blijkbaar had hij nogal gezweet over deze opdracht en had de opdrachtgever steeds weer zijn mening laten weten. van een redelijk simpele tekening zag je het steeds complexer worden.

Een muurschildering die hij maakte als stadstekenaar van Turnhout. Hij liet ons er eerst schetsen en kleurstudies zien die ik spijtig genoeg niet online kan vinden.

Zijn eigen website

Nog een site waar heel veel van zijn werken zijn te vinden

De Efteling

2011-10-18T00:22:00.000+02:00

Eerst en vooral een heeeeeeeeeel dikke merci aan hij die wel weet wie ik bedoel en weet waarom ;-) , zonder jou was dit dagje heel anders geweest.

Vandaag stond de Efteling op het programma met school. We zitten namelijk in een werkweek en ons thema gaat blijkbaar over pretparken, waarom dan niet even naar een pretpark gaan? Ik as ongelooflijk blij toen ik wist dat het de efteling zou zijn. Hoe lang was dat wel niet geleden. En de laatste jaren dacht ik wel eens dat ik daar nog eens zo graag naar toe wou gaan. En dat is vandaag bij deze gebeurt. En die puntjes van de ingang kwamen dichterbij.

De eerste attractie was de houten achtbaan. De leukste van de dag volgens mij, maar ook redelijk lang aanschuiven. Maar die kriebels in mijn buik, dat was intens en zo lang geleden.

Het volgende op de lijst was de python. Deze vond ik eigenlijk minder. Ik had mijn bril nog op en botste met mijn hoofd steeds weer tegen de ene en de andere kant van de veiligheidsbeugel, en dat deed pijn! Dus ik had er totaal niet van genoten.

Daarna was er een spookhuis en door het sprookjesbos. Heerlijk om al die sprookjes terug te zien. Alleen gingen we er op het laatste in een razend tempo door. Het bleef dan ook duren. En als ik er een dagje meer was gebleven was ik helemaal op mijn eentje al schetsend door het sprookjesbos gegaan.

Ergens was er nog een natte ervaring. En wel grappig.

En natuurlijk op aanraden van vele heb ik ook de droomvlucht gedaan. En dat was inderdaad de moeite. Efteling op zijn best.

En deze vind ik wel een schitterende foto. We bleven maar rondjes draaien in dat bosje en dat gaf enorm mooie foto's.

Villa Volta volgde nog. Eerst een wat langdradig verhaaltje over de Bokkerijders waar ik maar de helft van mee had gehad omdat ik me meer aan het concentreren was op de pijn aan mijn voeten van het lange staan en rondwandelen. Maar het ondersteboven huis gevoel van erna was wel tof en niet in foto te vatten.

En wist je dat er een Sint-Nicolasplaats is in de Efteling, Hoe cool is dat!!

En toen was er nog een achtboon in het donker. Met heel af en toe een lichtje die ik heb geprobeerd vast te leggen op de gevoelige plaat.

En nog een paar sfeerbeeldjes van een paar klasgenoten en plaatsjes in de Efteling.