Het was ok op het begin van de week. Maar hoe langer ik niets van hem hoorde, hoe langer er niemand online was, hoe langer ik alleen van Amed iets hoorde die zo moeilijk deed dat ik hem gestuurd heb dat hij me met rust moest laten, hoe langer ik mijn mentaal energiepeil omlaag liet gaan.
Amed stuurde elke dag zeker 5 keer. Mag ik je zien, gaan we iets doen...? En iedere keer weer stuurde dat ik geen tijd had en keihard moest werken aan deadlines en schoolwerk. En ieder keer zei hij dingen zoals, je bent een perfectionist, je werkt teveel, neem eens een pauze, ik zal niet lang blijven... . Op een moment ben ik zo kwaad geworden van de commentaren dat ik hem inderdaad gewoon heb gestuurd dat hij me met rust moest laten. Dan kwam er zo een zielig bericht van, ik dacht dat we vrienden konden zijn, en wou alleen maar een verrassing geven voor je verjaardag. Leuk, nu doet hij me ook nog schuldig voelen. Maar ik spreek niet graag met hem af gewoon omdat hij steeds van die vragen stelt waar ik duizend keer op moet antwoorden en waar het antwoord nog steeds niet bij hem doordringt. Hij kent me zo slecht, snapt me totaal niet. Terwijl hij wel een leuk persoon is. Alleen zo vermoeiend want hij neemt zoveel energie om dan als resultaat te hebben dat hij er nog niets van snapt. Ik weet dus niet wat ik met hem moet aanvangen. ik voel me zo slecht en schuldig als ik gewoon contact verbreek, wat mij toch al verschillende keren is aangeraden. Maar tegelijk weet ik dat dat het beste is, want hij is zot van mij en ik moet niets van hem op die manier en dat wil hij gewoon niet snappen. Als hij zijn handen niet thuis kan houden gewoon omdat we samen op het bed zitten te babbelen. Wat moet ik dan?
Maar goed, hij is reden één van het lage mentale peil. De andere is Wim. Hij is een man die ik zeker een half jaar misschien zelfs anderhalf jaar geleden heb leren kennen op de datingsite waar ik heeeel af en toe nog eens binnen spring om te zien dat mannen van in de 40 of 50 me als sexy bestempelen. Maar een halfjaar geleden hadden we leuke online gesprekken en Wim liet zeker merken dat hij interesse had. En het klikte ook wel. Alleen zat ik met het leeftijdsverschil dat 10 of 11 jaar was. Uiteindelijk heb ik dat toen ook gezegd. En hij was er compleet kapot van. We zijn toen contact verloren. Maar begin december was hij terug online. En hebben we nog eens gebabbeld. Hij vertelde dat hij een lief had ondertussen. ik zei dat ik blij voor hem was maar voelde toch ook wel wat jaloezie. En van het één kwam het andere, hij vertelde plots dat hij echt wel in de put had gezeten door mij. Ik liet vallen dat ik nog steeds iets zou willen met hem. Waarop hij nog eens compleet ondersteboven was en compleet in de war. Maar ik wou hem niet uit het leven halen wat hij nu had. Dat was echt mijn bedoeling niet. Toch, een paar dagen later, liet hij me weten dat hij het tegen zijn vriendin had vertelt wat hij nog voor mij voelde. Je kan geloven dat die vriendin er niet blij mee was en hun relatie was op een laag pitje/gedaan gezet. Haar woorden waren blijkbaar zoek maar eerst uit wat je voor haar voelt. En dat was zijn plan dan ook. Nu is hij geen man die vaak online is en vroeg ik zijn gsm nummer om toch wat contact te hebben. Maar het was een gsm van zijn werk en gaf dat nummer niet graag. Internet was dus het enige wat we hadden. En dat is heel weinig. We zouden in de kerstvakantie afspreken om elkaar eens echt te leren kennen. Maar de eerste week kon ik niet, de tweede week was hij in Londen. Vanaf de 5de of 6de zou hij terug zijn. En dan zou hij iets laten weten. Ik heb hem dit jaar nog niet gehoord of gezien. En ik snap niet waarom hij plots verdwenen is... . Het is vreselijk ergens een hoop te krijgen om iemand leuk te ontmoeten en dan plots te merken dat hij er toch niet zoveel van gemeend had.
En nu denk ik Rotmannen!!!
Want er is nog een hele lijst waar jullie niets van weten. Elk moment om me even niet alleen te voelen en gewoon een fractie van genegenheid te voelen neem ik. Wat natuurlijk verkeerd is en me totaal in verkeerde situaties kan brengen. Maar ik ben het zoooo beu om alleen te zijn. En ik weet ook niet wat ik moet doen om het te veranderen. Ik ben geen uitgaanstype, het zegt me niets om op cafe te gaan en de ene na de andere kerel op te pikken. Want je moet natuurlijk niet denken dat zij dat met mij zouden doen. De man die de jager is, dat is lang lang verleden tijd. Ondertussen zijn het allemaal bange kereltjes geworden die liever niet afgewezen worden en daarom niets meer doen en de kat uit de boom kijken. Zo iemand hoef ik echt niet.
Daarbij, Mr.Dee lijkt voorbij. Op een manier goed. Maar natuurlijk heb ik er moeite mee. Er gaat geen dag voorbij of ik denk even aan hem. Een tijd terug had ik hem een bericht gestuurd om te vragen wanneer ik nog eens iets van hem zou horen. Hij kwam weer eens met heel dat verhaal over tijd en de hele "situatie", hij noemt een kind krijgen een situatie. En toen zei hij sorry. Ik heb hem kortweg terug gestuurd, ja sorry als je dan in het vervolg niets meer van mij gaat horen gewoon omdat ik eens op een bericht van jou aan het wachten ben. dat is begin december geweest en ik heb totaal niets meer van hem gehoord en ik vertik het om nog contact te zoeken.
Dan is er nog een lijst van mannen die bezet zijn en waar ik een goed contact mee heb. Zo eens lekker mezelf de neus op de feiten duwen dat leuke mannen meestal bezet zijn. En toch willen ze contact met mij houden, en daar zeg ik geen nee tegen want vriendschappen wil ik zeker niet verliezen.
Maar dan zijn er ook die mannen die niet bezet zijn, waar ik al zolang contact mee heb, maar eenmaal als je ze echt ontmoet of uitnodigt om eens iets te gaan drinken helemaal verdwijnen uit mijn leven zonder enige uitleg. Dat zijn nog de grootste klootzakken. Ik ben woedend op hen. Het gaat hier over mensen die ik al een 3 jaar ken en gewoon verdwijnen. In mijn gedachten heb ik ze al gestampt en geslaan in een woedende bui waar ik schreeuw en huil. Want zo voelt het. Als ik hen daarentegen nog eens online zie, dan smeek ik juist voor een uitleg en ben ik ijskoud.
En dan is mijn verjaardag geweest. Wat een kutdag is het toch weer elk jaar. Je hoopt dan dat mensen gewoon even aan je denken en iets laten weten. Alleen zijn er telkens weer mensen waar je het echt van hoopt dat ze gewoon even hallo zeggen die je compleet vergeten. Zo moest ik Fitch 10 minuten na 12 zeggen dat ik jarig was geweest. Ik zou niet kwaad mogen zijn op hem. ik weet ook wel dat hij het meent dat hij het echt erg vond. Maar toch, het steekt vreselijk, en niet alleen van hem.
ik lijk weer even helemaal te verdwijnen in eenzaamheid. Waarom? Waarom kan ik niet gewoon genoegen hebben uit het werk waar ik zo hard voor werk. Waarom kan ik niet blij genoeg zijn met mijn eigen thuis, met talenten die ik blijkbaar heb, met de trots die ik wel voor mezelf heb over hoe ik het allemaal klaarspeel.
Misschien omdat het heel vervelend begint te worden om steeds weer hetzelfde verhaal tegen mijzelf te vertellen of tegen de mensen die juist wel rondom mij staan en samen trots op mij zijn. Want er zijn er zeker. Alleen vallen die onder bezette mannen, of mannen die interesse hebben in mij maar ik niet in hun. Of vriendinnen die ik alleen online zie of via facebook te horen krijg dat ze officieel een thuis in de UK hebben. Ik ben heel blij voor Nini. Echt waar. Maar het is nu niet dat ik uit de meiden een vriendschap haal die me geborgenheid haal. Kan ik ook niet van hun verwachten. Tegelijk doe ik hetzelfde met Nat. Ik weet dat ze mijn vriendschap erg goed kan gebruiken. Maar tegelijk weet ik ook dat het van mij enorm veel energie zal vragen. En is die vriendschap serieus aan het verwateren. En ik voel me er schuldig over. En ik weet dat ze geen moeite meer zal blijven doen om contact te houden. Maar ik voel ook niet de nood om contact te houden. Alleen spijt en schuld dat ik het niet doe.
Ben blij dat ik dit even heb kunnen schrijven. had het echt nodig. Want het is iets dat heel de tijd in mijn gedachten zit. Gisteren las ik de flair er stond een vrouw van 25 in. Ze was dolblij omdat ze in 2012 een eerste kindje zou krijgen. En ik dacht... Wat? Ik ben nog niet eens in staat om een lief te hebben. Laat staan dat ik een gezin zou hebben.
1 reacties:
Gij moet doen waar ge u goed bij voelt. En niet de dingen doen omdat de mensen het van u verwachtten of omdat het "het juiste" is om te doen. Je moet leren wat egoïstischer te worden. Nu moet je eerst aan jezelf werken. Ge hebt nu u eigen stekje en da zal enorm helpen. De eerste stap die nu moet gezet worden is de stap op uzelf te ontdekken en zo uzelf graag te leren zien. Het klinkt allemaal zo stom en zo cliché, maar het is wel zo. Volg u eerste gedacht en voel er u ni schuldig over.
En blijf weg van die Ahmed. Hij is ni geïnteresseerd in u, maar in wa ge voorsteld. Het gaat ni om uw persoonlijkheid, maar om hoe gij in het leven staat en hoe gij u voelt. Iedere keer als ik iets over hem lees gaan er alarmbelletjes af in mijn hoofd. En zijn naam doet er ook al geen goed aan (noem mij maar racist, al prefereer ik liever realist). Als ze u doen schuldig voelen om iets kleins, laat ze dan direct vallen. Dat is emotionele chantage en da hebt ge echt ni nodig. Block hem, draai u om en denk geen twee seconden meer aan hem. Doe uzelf da plezier.
En probeer weg te blijven van mannen die niet beschikbaar zijn. Ik krijg de indruk dat je je altijd laat innemen door onbereikbare mannen en dat je ze onbewust op zoekt. Je hebt het recht gelukkig te zijn, dus stop met er onbewust voor te zorgen dat je dit nooit zal worden. Stop met zoeken naar mr right, kijk uit naar mr right now. Verwacht geen relatie van elke man die je ontmoet. Ga geen mannen opzoeken met het oog op een relatie want je geeft de verkeerde mensen een kans en omgekeerd.
Again, als ge mij nodig hebt, ik ben er. Maar ik ga mij niet opdringen. Ge zou ondertss al moeten weten da ge alles aan mij kwijt kunt en da ik altijd eerlijk zal zijn. Hoe pijnlijk het ook gaat zijn om het te horen.
Een reactie plaatsen