Ik weet het even niet. Ik ben compleet in de war. Morgen heb ik een examen en heb nog maar de helft geleerd. Dus ik zit hier gewoon op mijn bed te leren, plots hoor ik de kotmadam onder aan de trap roepen. "Ben je daar!!!? Kom je even?" Het is 10 uur 's avonds. Ik verschoot me toen ze mijn naam riep en was enorm verbaasd, besefte zelfs nog niet hoe laat het was. Ik kwam bij haar in de keuken en ze was blijkbaar poepeloere zat. Ik had het eerst nog niet door. Maar het was daarna wel heel snel duidelijk. En ik was er vreselijk ongemakkelijk bij. Ze wou denk ik gewoon niet alleen zijn. "Zet je, wat drink je?" Ik hoef niets want moet dadelijk gaan verder leren, ik heb morgen examen. Ik ben toch even gaan zitten. ze begon over dat ze mij zo graag had, en dat ik talent had, en dat ze al over mij gestoeft had. Daar weet ik totaal niet wat ik erop moet zeggen. Kan ik gewoon niet mee om. Ondertussen kwam er een kennis die bij haar logeert naar beneden. Het was die toffe man waar ik dat gesprek mee had. Hij vroeg even, is alles hier in orde. Wat mij een rare vraag leek. Dat was trouwens toen ik nog niet doorhad dat ze zat was. Pas later toen ik terug op mijn studio zat besefte ik dat hij kwam controleren als inderdaad alles in orde was.
Het was ongelooflijk ongemakkelijk met haar. Je merkte gewoon dat ze alleen maar iemand wou hebben om tegen te babbelen. Maar ik kan die persoon niet zijn. Ik wil en kan die persoon niet zijn die ze om de haverklap op de koffie wil hebben omdat ze niet alleen wil zijn. En waarom denk ik dat dit niet een éénmalige dronken avond is, omdat ze me al heeft vertelt over haar burnout en depressie. Dat ze een zware periode achter de rug heeft gehad. En ergens heb ik ook wel gevoeld dat ze er nog niet helemaal uit is. Misschien omdat ik goed weet waar ze het over heeft.
Maar ik ben dus enorm van deze gebeurtenis geschrokken. Weet totaal niet wat ik ermee aan moet. Ik zou er niets mee aan moeten, ik zou me geen zorgen moeten maken over deze persoon. Maar ik ben blijkbaar wel een persoon waar zij naar op zoek gaat.
uiteindelijk ben ik dan terug op mijn kamer beland. Helemaal van streek en ik werd er zelfs verdrietig van. Leren is nu enorm moeilijk :s Ik vertel het verhaal aan mensen die online zijn om toch een beetje hulp te krijgen of raad. Maar veel komt er niet uit.
En dan hoor ik plots weer mijn naam. "Ben je nog daar?" Ja... Ik doe mijn luikjes van de kamer open en zie ze aan de trap staan. Ze houdt een bloem omhoog. Voor jou! Het is wel een mooie plant. En blijkbaar voor mijn verjaardag. Het is lief. Maar is nu wat een geschenk geworden met een dubbel gevoel. Nu een uur later ben ik wat gekalmeerd. Ik ben er denk ik vooral van geschrokken hoeveel mij dit mij gedaan heeft. En dat ik zoiets weer niet gewoon langs mij kan neerleggen. Maar om mijn eigen bestwil moet ik dat wel doen.
0 reacties:
Een reactie plaatsen